فضيلت نمازگزار

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نمازگزار هنگام نماز با پروردگارش ـ تبارك و تعالى ـ مناجات مى كند.

امام حسن عليه السلام:خداوند متعال مى گويد: نمازگزار، با من مناجات مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نيكو حال تر از همه دوستانم، مؤمنى سبكبار است كه بهره اى فراوان از نماز دارد.

هيچ كس وضويى كامل و نيكو نمى گيرد و سپس براى نماز به مسجد نمى آيد، مگر اينكه خداوند با لطف و خوشى از او استقبال مى كند؛ همچون خوشحالى خانواده شخص غائب هنگام ورودش.

هيچ صبح و شبى نيست مگر اينكه قطعه هاى مختلف زمين به يكديگر ندا مى دهند: اى همسايه، آيا امروز، بنده اى صالح بر تو گذشته كه نماز خوانده، خدا را ياد كرده باشد؟ پس اگر بگويد: آرى، آن را برايش فضيلتى مى بينند.

پروردگارتان از چوپانى كه بر پاره سنگى در قلّه كوه براى نماز اذان مى گويد ونمازمى خواند خوشش مى آيد. سپس خداى عز و جلمى فرمايد: به اين بنده ام بنگريد، از ترس من اذان مى گويد و نماز مى خواند، بنده ام را بخشيدم و او را به بهشت بردم.

امام على عليه السلام:هنگامى كه انسان در نماز است، كالبد و لباس و هر چه در اطراف اوست، تسبيح مى گويد.

امام سجاد عليه السلام:نمازگزار تا آنگاه كه در نماز است، در پيشگاه خداى عز و جلايستاده است.

امام باقر عليه السلام:هنگامى كه [نمازگزار] به قبله رو مى كند، به خداوند رحمان رو كرده است، جز او خدايى نيست.

درباره گفته خداوند متعال (و ياد خدا بزرگتر است) ـ: ياد كردن خدا از اهل نماز بزرگتر از ياد كردن ايشان از خداست. آيا نمى بينى كه او خود مى فرمايد: «مرا ياد كنيد، شمار را ياد مى كنم» ؟