حدیث دربارهسيره اهل بيت در راضى بودن به قضاى الهى

الإمام الصادق عليه السلام:إنّا أهلُ بَيتٍ نَجزَعُ قَبلَ المُصيبَةِ، فَإِذا نَزَلَ أمرُ اللّهِ عز و جل رَضينا بِقَضائِهِ وسَلَّمنا لِأَمرِهِ، ولَيسَ لَنا أن نَكرَهَ ما أحَبَّ اللّهُ لَنا. ۱

امام صادق عليه السلام:ما اهل بيتى هستيم كه پيش از مصيبت، بى تابى مى كنيم؛ امّا وقتى زيان خدا فرود آمد، به قضاى او خشنود و تسليم دستور اوييم. براى ما روا نيست آن چيزى را كه خدا براى ما دوست دارد، نپسنديم.

۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 187 ح 567، وسائل الشيعة: ج 2 ص 918 ح 4.

کلیدواژه‌ها خشنودی به قضا و قدر سیره اهل بیت در راضی بودن به قضای الهی

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:هيچ گاه پيامبر خدا درباره چيزى كه گذشته بود، نمى فرمود: كاش غير اين بود.

امام على عليه السلام:در كار خدا، به قضايش خشنوديم و به فرمانش تسليم.

امام على عليه السلامـ در سرزنش اصحاب نافرمانش ـ: خدا را بر هر چيزى كه حكم نموده و بر هر كارى كه مقدّر كرده و بر گرفتار شدنم به شما، مى ستايم.

تاريخ دمشق:به امام حسن بن على عليهماالسلام گفته شد: ابو ذر مى گفت: در نزد من، نادارى، محبوب تر از ثروت، و بيمارى، محبوب تر از سلامت است. فرمود: «خدا ابو ذر را رحمت كند! امّا من مى گويم: هر كس به حُسن انتخاب خداوند تكيه نمايد، آرزو نمى كند كه در غير وضعيّتى باشد كه خدا براى او انتخاب نموده است و اين مقام، دستيابى به خشنودى اى است كه قضا [ى ناخوشايند الهى] با آن، برگردانده مى شود.

امام صادق عليه السلام:ما مردمانى هستيم كه آنچه را دوست داريم، براى كسى كه دوست داريم، از خداوند مى خواهيم و خدا آن را به ما مى دهد. پس هر گاه خدا چيزى را دوست بدارد كه ما آن را براى كسى كه دوست داريم، نمى پسنديم، به خواست خداوند، خشنود مى شويم.

سير أعلام النبلاءـ به نقل از سفيان ثورى ـ: يكى از فرزندان محمّد بن على عليهماالسلام [بيمار شد و] شِكوه نمود. ايشان برايش بى تابى كرد. سپس مرگ او را به ايشان خبر دادند و اندوه از دل ايشان رفت. در اين باره از ايشان سؤال شد. فرمود: «ما خداوند ـ تبارك و تعالى ـ را درباره چيزى كه دوست داريم، مى خوانيم؛ امّا هر گاه آنچه ما نمى پسنديم، رخ داد، با خدا درباره آنچه دوست مى دارد، مخالفت نمى كنيم».

الكافىـ به نقل از يونس بن يعقوب، از برخى از شيعيان ـ: گروهى به خدمت امام باقر عليه السلام رسيدند و ديدند كودك بيمارى دارد كه برايش نگران و غمگين است و بى قرارى مى كند. گفتند: به خدا، اگر اتّفاقى برايش رخ دهد، مى ترسيم رفتارى از امام عليه السلام ببينيم كه دوست نداريم. زمانى نگذشت كه فرياد شيون بر [مرگ] او را شنيدند. ناگهان ديدند كه امام عليه السلام با چهره اى باز و در غير آن حالتى كه [پيش تر]داشت، بيرون آمد. به امام عليه السلام گفتند: فدايت گرديم! مى ترسيديم از تو رفتارى ببينيم كه ما را غمگين كند. به آنان فرمود: «ما علاقه منديم كه به كسانى كه دوستشان داريم، عافيت داده شود؛ امّا وقتى فرمان خدا آمد، تسليمِ همان چيزى مى شويم كه خدا دوست دارد».

الكافىـ به نقل از علاء بن كامل ـ: خدمت امام صادق عليه السلام نشسته بودم كه ناگهان صدايى از خانه بلند شد. امام صادق عليه السلام برخاست. سپس نشست و فرمود: «إنّا للّه و إنّا إليه راجِعون» و به ادامه سخن، باز گشت، تا از آن فارغ شد. آن گاه فرمود: «ما دوست داريم كه خودمان و فرزندانمان و دارايى هايمان در عافيت [و سلامتى]باشند؛ امّا وقتى قضا واقع شد، براى ما روا نيست كه چيزى را كه خدا براى ما دوست نداشته، دوست بداريم».