حدیث دربارهسيره اهل بيت در راضى بودن به قضاى الهى

دانشنامه عقاید اسلامی ج ۹، ص ۱۶۲، ح ۶۳۸۶

تاريخ دمشق:قيلَ لِلحَسَنِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام: إنَّ أبا ذَرٍّ يَقولُ: الفَقرُ أحَبُّ إلَيَّ مِنَ الغِنى، وَالسُّقمُ أحَبُّ إلَيَّ مِنَ الصِّحَّةِ. فَقالَ: رَحِمَ اللّهُ أبا ذَرٍّ! أمّا أنَا أقولُ: فَمَنِ اتَّكَلَ عَلى حُسنِ اختِيارِ اللّهِ لَهُ لَم يَتَمَنَّ أنَّهُ في غَيرِ الحالَةِ الَّتِي اختارَ اللّهُ تَعالى لَهُ، وهذا حَدُّ الوُقوفِ عَلَى الرِّضا بِما يُصرَفُ بِهِ القَضاءُ. ۱

تاريخ دمشق:به امام حسن بن على عليهماالسلام گفته شد: ابو ذر مى گفت: در نزد من، نادارى، محبوب تر از ثروت، و بيمارى، محبوب تر از سلامت است. فرمود: «خدا ابو ذر را رحمت كند! امّا من مى گويم: هر كس به حُسن انتخاب خداوند تكيه نمايد، آرزو نمى كند كه در غير وضعيّتى باشد كه خدا براى او انتخاب نموده است و اين مقام، دستيابى به خشنودى اى است كه قضا [ى ناخوشايند الهى] با آن، برگردانده مى شود.

۱.تاريخ دمشق: ج 13 ص 253 عن محمّد بن يزيد المبرّد، سير أعلام النبلاء: ج 3 ص 262 نحوه، تاريخ الخلفاء: ص 227، كنز العمّال: ج 3 ص 712 ح 8537.

کلیدواژه‌ها خشنودی به قضا و قدر سیره اهل بیت در راضی بودن به قضای الهی

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:هيچ گاه پيامبر خدا درباره چيزى كه گذشته بود، نمى فرمود: كاش غير اين بود.

امام على عليه السلام:در كار خدا، به قضايش خشنوديم و به فرمانش تسليم.

امام على عليه السلامـ در سرزنش اصحاب نافرمانش ـ: خدا را بر هر چيزى كه حكم نموده و بر هر كارى كه مقدّر كرده و بر گرفتار شدنم به شما، مى ستايم.

امام صادق عليه السلام:ما مردمانى هستيم كه آنچه را دوست داريم، براى كسى كه دوست داريم، از خداوند مى خواهيم و خدا آن را به ما مى دهد. پس هر گاه خدا چيزى را دوست بدارد كه ما آن را براى كسى كه دوست داريم، نمى پسنديم، به خواست خداوند، خشنود مى شويم.

سير أعلام النبلاءـ به نقل از سفيان ثورى ـ: يكى از فرزندان محمّد بن على عليهماالسلام [بيمار شد و] شِكوه نمود. ايشان برايش بى تابى كرد. سپس مرگ او را به ايشان خبر دادند و اندوه از دل ايشان رفت. در اين باره از ايشان سؤال شد. فرمود: «ما خداوند ـ تبارك و تعالى ـ را درباره چيزى كه دوست داريم، مى خوانيم؛ امّا هر گاه آنچه ما نمى پسنديم، رخ داد، با خدا درباره آنچه دوست مى دارد، مخالفت نمى كنيم».

الكافىـ به نقل از يونس بن يعقوب، از برخى از شيعيان ـ: گروهى به خدمت امام باقر عليه السلام رسيدند و ديدند كودك بيمارى دارد كه برايش نگران و غمگين است و بى قرارى مى كند. گفتند: به خدا، اگر اتّفاقى برايش رخ دهد، مى ترسيم رفتارى از امام عليه السلام ببينيم كه دوست نداريم. زمانى نگذشت كه فرياد شيون بر [مرگ] او را شنيدند. ناگهان ديدند كه امام عليه السلام با چهره اى باز و در غير آن حالتى كه [پيش تر]داشت، بيرون آمد. به امام عليه السلام گفتند: فدايت گرديم! مى ترسيديم از تو رفتارى ببينيم كه ما را غمگين كند. به آنان فرمود: «ما علاقه منديم كه به كسانى كه دوستشان داريم، عافيت داده شود؛ امّا وقتى فرمان خدا آمد، تسليمِ همان چيزى مى شويم كه خدا دوست دارد».

امام صادق عليه السلام:ما اهل بيتى هستيم كه پيش از مصيبت، بى تابى مى كنيم؛ امّا وقتى زيان خدا فرود آمد، به قضاى او خشنود و تسليم دستور اوييم. براى ما روا نيست آن چيزى را كه خدا براى ما دوست دارد، نپسنديم.

الكافىـ به نقل از علاء بن كامل ـ: خدمت امام صادق عليه السلام نشسته بودم كه ناگهان صدايى از خانه بلند شد. امام صادق عليه السلام برخاست. سپس نشست و فرمود: «إنّا للّه و إنّا إليه راجِعون» و به ادامه سخن، باز گشت، تا از آن فارغ شد. آن گاه فرمود: «ما دوست داريم كه خودمان و فرزندانمان و دارايى هايمان در عافيت [و سلامتى]باشند؛ امّا وقتى قضا واقع شد، براى ما روا نيست كه چيزى را كه خدا براى ما دوست نداشته، دوست بداريم».