حدیث دربارهمعناى خوش بختى و بدبختى نوزاد ، پيش از تولّد

الكافي عن سهل بن زياد عن غير واحد رفعوه:إنَّهُ سُئِلَ عَنِ الأَطفالِ فَقالَ عليه السلام: إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ جَمَعَهُمُ اللّهُ وأجَّجَ لَهُم نارا وأمَرَهُم أن يَطرَحوا أنفُسَهُم فيها، فَمَن كانَ في عِلمِ اللّهِ عز و جل أنَّهُ سَعيدٌ رَمى بِنَفسِهِ وكانَت عَلَيهِ بَردا وسَلاما، ومَن كانَ في عِلمِهِ أنَّهُ شَقِيٌّ امتَنَعَ فَيَأمُرُ اللّهُ بِهِم إلَى النّارِ، فَيَقولونَ: يا رَبَّنا، تَأمُرُ بِنا إلَى النّارِ ولَم تُجرِ عَلَينَا القَلمَ؟ فَيَقولُ الجَبّارُ: قَد أمَرتُكُم مُشافَهَةً فَلَم تُطيعوني، فَكَيفَ ولَو أرسَلتُ رُسُلي بِالغَيبِ إلَيكُم. ۱
الكافىـ به نقل از سهل بن زياد، از چند نفر، در حديثى كه سند آن را به معصوم رسانده اند ـ: او درباره كودكان، مورد پرسش قرار گرفت. فرمود: «وقتى روز رستاخيز شد، خداوند، آنان را گرد مى آورد و آتشى را براى آنان شعله ور مى نمايد و به آنان دستور مى دهد كه خود را در آن بيفكنند. آن كه در دانش خداوند عز و جل نيك بخت است، خود را در آتش مى اندازد، در حالى كه آتش براى او سرد و سلامت است، و آن كه در دانش خدا تيره بخت است، خوددارى مى ورزد و خداوند، فرمان مى دهد كه آنان را به سوى آتش دوزخ بَرند. آنان مى گويند: اى پروردگار ما! فرمان مى دهى كه ما را به سوى آتشْ بَرند، در حالى كه بر ما قلم [تيره بختى] نرانده اى؟ [خداوندِ] جبّار مى فرمايد: «من شما را رو در رو فرمان دادم و مرا اطاعت نكرديد. چه مى كرديد اگر فرستاده اى را از غيب برايتان مى فرستادم؟».
۱.الكافي: ج 3 ص 248 ح 2، بحار الأنوار: ج 5 ص 291 ح 8.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلام:در بقيع غَرقَد قبرستان بقيع معروف در مدينه، اين گورستان بدان جهت «بقيع غرقد» ناميده شده كه درخت غرقد در آن بوده است. كنار جنازه اى بوديم كه پيامبر صلى الله عليه و آله، در حالى كه چوب دستى اى همراه داشت، پيش ما آمد و نشست و ما نيز اطراف او نشستيم. [پيامبر صلى الله عليه و آله]چوب دستى اش را سر و ته كرد و شروع به زمين زدن آن نمود و سپس فرمود: «هيچ يك از شما نيست (/ هيچ مولودى نيست)، مگر اين كه مكان او در بهشت و جهنّم، مقرّر شده است و بدبختى و خوش بختى او، از پيش، معيّن شده است». مردى گفت: اى پيامبر خدا! [بدين ترتيب]آيا نبايد به آنچه درباره ما تقدير شده، تكيه كنيم و عمل را رها نماييم؟! از ميان ما، آن كه سعادتمند است، به سمت عمل سعادتمندان خواهد رفت و از ميان ما، آن كه بدبخت است، به سمت عمل بدبختان خواهد رفت. فرمود: «سعادتمندان، به عمل سعادت آميز، موفق مى شوند و بدبختان، به عمل بدبختانه». آن گاه [اين آيه را] قرائت فرمود: «امّا آن كه [حقّ خدا را]داد و پروا داشت و [پاداش]نيكوتر را تصديق كرد، به زودى، راه آسانى را پيش پاى او خواهيم گذاشت و امّا آن كه بخل ورزيد و خود را بى نياز ديد و [پاداش] نيكوتر را به دروغ گرفت، به زودى، راه دشوارى را به او هموار خواهيم نمود» .
الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: در حضور امام صادق عليه السلام نشسته بودم كه پرسشگرى از ايشان پرسيد: فدايت شوم، اى فرزند پيامبر خدا! از كجا بدبختى به اهل گناه رسيد كه خداوند در علم خود، به خاطر عمل آنان، برايشان كيفر نوشت؟ امام صادق عليه السلام فرمود: «اى پرسشگر! كسى از آفريدگان [از پيش خود]نمى توانست به اداى حقّ خداى متعال در قبال حكمش به پا خيزد. پس وقتى حكم به اداى حقّ خويش فرمود، به دوستدارانش نيرو مى بخشد و از آنان سنگينى بار عمل كردن به حقيقت آنچه را سزاوار آن اند، بر مى دارد. [نيز]به خاطر دانش پيشين خويش درباره گناهكاران، براى ارتكاب گناه، به آنان نيرو مى بخشد و تاب [و روحيه ى]پذيرش [حكم الهى] را از آنان دريج مى نمايد [با اين كه توان و لوازم تكليف را بدانان مى بخشد]پس آنان مطابق همان مى كنند كه در علم او گذشت و تاب [روحيه ى] پديد آوردن وضعيتى را نيافتند كه آنان را از كيفر خدا برهاند؛ زيرا دانش او، شايسته تر و براى تصديق است، [بى آن كه جبرى متوجّه بندگان نمايد] و اين است معناى: خواست آنچه را كه خواست؛ و اين راز اوست».