حدیث دربارهمعناى خوش بختى و بدبختى نوزاد ، پيش از تولّد
الكافي عن سهل بن زياد عن غير واحد رفعوه:إنَّهُ سُئِلَ عَنِ الأَطفالِ فَقالَ عليه السلام: إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ جَمَعَهُمُ اللّهُ وأجَّجَ لَهُم نارا وأمَرَهُم أن يَطرَحوا أنفُسَهُم فيها، فَمَن كانَ في عِلمِ اللّهِ عز و جل أنَّهُ سَعيدٌ رَمى بِنَفسِهِ وكانَت عَلَيهِ بَردا وسَلاما، ومَن كانَ في عِلمِهِ أنَّهُ شَقِيٌّ امتَنَعَ فَيَأمُرُ اللّهُ بِهِم إلَى النّارِ، فَيَقولونَ: يا رَبَّنا، تَأمُرُ بِنا إلَى النّارِ ولَم تُجرِ عَلَينَا القَلمَ؟
فَيَقولُ الجَبّارُ: قَد أمَرتُكُم مُشافَهَةً فَلَم تُطيعوني، فَكَيفَ ولَو أرسَلتُ رُسُلي بِالغَيبِ إلَيكُم. ۱
الكافىـ به نقل از سهل بن زياد، از چند نفر، در حديثى كه سند آن را به معصوم رسانده اند ـ: او درباره كودكان، مورد پرسش قرار گرفت. فرمود: «وقتى روز رستاخيز شد، خداوند، آنان را گرد مى آورد و آتشى را براى آنان شعله ور مى نمايد و به آنان دستور مى دهد كه خود را در آن بيفكنند. آن كه در دانش خداوند عز و جل نيك بخت است، خود را در آتش مى اندازد، در حالى كه آتش براى او سرد و سلامت است، و آن كه در دانش خدا تيره بخت است، خوددارى مى ورزد و خداوند، فرمان مى دهد كه آنان را به سوى آتش دوزخ بَرند. آنان مى گويند: اى پروردگار ما! فرمان مى دهى كه ما را به سوى آتشْ بَرند، در حالى كه بر ما قلم [تيره بختى] نرانده اى؟
[خداوندِ] جبّار مى فرمايد: «من شما را رو در رو فرمان دادم و مرا اطاعت نكرديد. چه مى كرديد اگر فرستاده اى را از غيب برايتان مى فرستادم؟».
۱.الكافي: ج 3 ص 248 ح 2، بحار الأنوار: ج 5 ص 291 ح 8.