حدیث دربارهنرم‏خويى تا زمانى كه توطئه در كار نباشد

فرهنگ نامه امنیت ملی، ص ۹۴، ح ۱۰۸

امام علی علیه‌السلام

نرم‏خويى تا زمانى كه توطئه در كار نباشد

الإمام عليّ عليه ‏السلام: الرِّفقُ يَفِلُّ حَدَّ المُخالَفَةِ. ۱

امام على عليه ‏السلام: نرم خويى، تيزىِ مخالفت را كُند سازد.

۱.. غرر الحكم: ج 1 ص 150 ح 560.

کلیدواژه‌ها سیاست های امنیتی نرم خویی تا زمانی که توطیه در کار نباشد سیاست امام علی در ایام حکومت 2 مبانی حکومت بر دل ها

احادیث دیگر این موضوع

۵

امام على عليه ‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ: به دشمنت، اندازه‏اى نزديك شو كه به خواسته‏ات برسى، و در نزديكى به او زياده‏روى منما تا خود و ياورت را خوار سازى. در چوبى كه در برابر خورشيد نصب شده، بنگر. اگر آن را مايل كنى، سايه‏اش بسيار شود و اگر در مايل كردن زياده‏روى كنى، سايه كم گردد.

تاريخ الطبرى ـ به نقل از عبد الملك بن ابى حرّه حنفى ـ: على عليه ‏السلام روزى براى ايراد سخنرانى بيرون رفت. او در حال سخنرانى بود كه خوارج، در گوشه‏هاى مسجد، شعار «لا حكم الّا للّه‏؛ حكمرانى جز براى خداوند نيست!»، سر دادند. على عليه ‏السلام فرمود: «اللّه‏ اكبر! سخن حقّى است كه از آن، باطلْ اراده مى‏شود. اگر ساكت شوند، با آنان مانند ديگران برخورد مى‏كنيم، و اگر سخن گويند، با آنان احتجاج مى‏ورزيم، و اگر بر ما خروج كنند، با آنان پيكار خواهيم كرد».

السنن الكبرى ـ به نقل از كثير بن نمر ـ: در حالى كه در نماز جمعه بودم و على عليه ‏السلام بر منبر بود، مردى به پا خاست و گفت: «لا حكم الّا للّه‏؛ حكمرانى جز براى خداوند نيست!». مردى ديگر هم به پا خاست و گفت: «لا حكم الّا للّه‏!». آن‏گاه خوارج از گوشه‏هاى مسجد، به پا خاستند. على عليه ‏السلام با دست به آنان اشاره كرد كه بنشينند [و فرمود:]«آرى؛ لا حكم الّا للّه‏! سخنى كه از آن، باطلْ طلب مى‏شود. بر پايه حكم خداوند به شما مى‏نگريم. بدانيد كه براى شما نزد من، سه ويژگى است: تا زمانى كه با ما هستيد، شما را از مساجد خداوند باز نداريم كه در آن، نام خدا را بر زبان آوريد؛ و تا زمانى كه دستان شما با دستان ماست، شما را از ثروت‏هاى عمومى محروم نسازيم؛ و با شما پيكار نكنيم، مگر آن‏كه نبرد كنيد». آن‏گاه به ادامه خطبه پرداخت.

الأموال ـ به نقل از كثير بن نمر ـ: مردى، مردى از خوارج را نزد على عليه ‏السلام آورد و گفت اى امير مؤمنان! ديدم كه اين مرد، تو را دشنام مى‏دهد. فرمود: «به او دشنام ده، همان‏گونه كه به من دشنام داد». گفت: تو را دوزخى مى‏انگاشت! فرمود: «آن را كه با من پيكار نكند، نمى‏كُشم». [سپس]فرمود: «آنها بر ما سه حق دارند: آنان را از مساجد، باز نداريم، كه در آن ياد خدا كنند؛ و آنان را از ثروت‏هاى عمومى باز نداريم، تا زمانى كه دستان آنان با دست‏هاى ماست؛ و با آنان پيكار نكنيم، تا زمانى كه با ما پيكار نكنند».

المصنَّف، ابن ابى شيبة ـ به نقل از كثير بن نمر ـ: مردى، مردى [ديگر] را نزد على عليه ‏السلام آورد و گفت: اينان، تو را دوزخى مى‏انگاشتند! سپس فرار كردند. و اين [مرد] را گرفتم. فرمود: «آيا بكُشم آن‏كه را با من پيكار نكرده است؟». گفت: تو را دشنام داد! فرمود: «او را دشنام ده يا رها كن».