توفيق

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ستايش، خدايى را كه. از گم راهى به راه آورْد و كورى [ـِ دل] را بينايى بخشيد.

امام على عليه السلام:خداوند متعال، گاه نشانه اى را براى مؤمنى نمودار مى سازد تا بر بصيرت او بيفزايد، و براى كافر، تا عذر و حجّت را بر او تمام تر سازد.

امام على عليه السلام:من و شما، در حقيقت، بندگان زرخريد پروردگارى هستيم كه جز او پروردگارى نيست. او چنان اختيارى از ما دارد كه ما خود، از خويش نداريم و ما را از وضعيتى كه در آن قرار داشتيم، به آنچه مصلحت ما در آن است، بيرون بُرد، گم راهىِ ما را به هدايتْ تبديل كرد و ما را كه كور [دل]بوديم، بينايى بخشيد.

امام زين العابدين عليه السلام ـدر «مناجات اِنجيليه» ـ: بار خدايا! به ياد تو پناه مى برم و چنگ مى زنم و خويشتن را در سايه رُكن تو در مى آورم و از نيروى تو، حمايت و يارى مى طلبم و از نور تو، راه نمايى و بصيرت مى خواهم. سَرور من! اگر نور تو نبود، راه نما را نمى ديدم، و اگر بينش بخشى تو نبود، راه را گُم مى كردم، و اگر معرّفى تو به پذيرش نبود، راه نمى بُردم، و اگر توفيق دِهى تو نبود، به شناخت تأويل [و معانى قرآن]، هدايت نمى شدم.

امام صادق عليه السلام:هر گاه خداوند، خير بنده اى را اراده كند، او را نسبت به دنيا، بى رغبت مى گردانَد و در دين، دانايش مى كند و عيب هايش را به او مى نمايانَد. به هر كس اين چيزها داده شود، خيرِ دنيا و آخرت، داده شده است.

امام كاظم عليه السلام ـدر نامه اى كه از زندان، به على بن سُوَيد نوشت ـ: ستايش، خداى والا و بزرگى را كه از بزرگى و نور او، دل هاى مؤمنانْ بينا شد و به سبب همين بزرگى و نور اوست كه نادانان، با وى دشمنى كردند و به واسطه بزرگى و نور او، هر آن كس كه در آسمان ها و در زمين است، با كارهاى گونه گون و آيين ها و باورهاى ناهمگون، درصدد نزديك شدن به او بر آمدند. پس برخى، درست رفتند و برخى، خطا نمودند. برخى، گم راه شدند و برخى، ره يافتند. برخى، شنوا شدند و برخى، كَر گشتند. برخى بينا شدند و برخى، كور و سرگردان ماندند.