حدیث دربارهخوهاى والا

کیمیای عشق، ص ۹۴، ح ۸۱

حضرت عیسی علیه‌السلام

خوهاى والا

المسيح عليه السلام ـ لَمّا سُئِلَ عَن عَمَلٍ يورِثُ مَحَبَّةَ اللّهِ ـ:أبغِضُوا الدُّنيا يُحبِبكُمُ اللّهُ. ۱

مسيح عليه السلام ـ چون از ايشان درباره كارى كه موجب دوستىِ خدا است، پرسيدند ـ:دنيا را دشمن بداريد، تا خدا دوستتان بدارد.

۱.تنبيه الخواطر: 1 / 134، بحار الأنوار: 14 / 328 / 54.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

رسول خدا صلى الله عليه و آله:محبوب ترينِ شما نزد خداوند، خوش خوترين هاى شما هستند؛ آنان كه فروتنى مى كنند و با ديگران الفت مى گيرند و ديگران با آنان، الفت مى گيرند.

امام صادق عليه السلام:خوهاى والا را به دست آوريد كه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ آنها را دوست دارد، و از كارهاى نكوهيده بپرهيزيد كه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ آنها را دشمن مى دارد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، كارهاى والا و ارجمند را دوست مى دارد و كارهاى پَست را ناخوش مى دارد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، بزرگوار است و بزرگوارى را دوست مى دارد، خوهاى والا را دوست مى دارد و خوهاى پَست را ناخوش مى دارد.

امام على عليه السلام:با رغبت به آنچه نزد خداوند است، با او دوستى كن.

امام صادق عليه السلام:مردى به پيامبر صلى الله عليه و آلهگفت: «اى رسول خدا! به من كارى بياموز كه چون انجامش دهم، خدا در آسمان، و زمينيانْ دوستم بدارند». حضرت فرمود: «به آنچه نزد خداوند است، رغبت كن، تا خداوند دوستت بدارد و به آنچه نزد مردم است، بى ميلى نشان بده، تا مردمْ دوستت بدارند».

رسول خدا صلى الله عليه و آله:مردى راهىِ ديدار برادر [و دوست] خود در روستايى شد. خداوند، فرشته اى سرِ راه او قرار داد. چون آن مرد پيش آمد، فرشته از او پرسيد: «به كجا مى روى؟». پاسخ داد: «به ديدار برادرى كه در اين روستا دارم، مى روم». پرسيد: «آيا نعمتى نزد او دارى كه براى رسيدنِ به آن، نزدش مى روى؟». پاسخ داد: «نه، جز اين كه او را در راه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ دوست مى دارم». فرشته گفت: «من نيز پيام آور خدا به سويت هستم كه خداوند، تو را دوست دارد، همان گونه كه تو در راهش دوستى مى ورزى».

رسول خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى فرمايد: «دوست داشتن آنان كه به خاطر من يكديگر را دوست مى دارند، به خاطر من با يكديگر همنشينى مى كنند، به خاطر من به ديدار يكديگر مى روند و به خاطر من به يكديگر مى بخشند، بر من واجب است».