پرستش دوستداران

امام صادق عليه السلام:مردم، خداوند ـ عزّ وجلّ ـ را سه گونه مى پرستند: طبقه اى خدا را به اميد پاداشش مى پرستند كه اين، پرستش آزمندان است و [انگيزه]آن، آزمندى است. ديگرانى، خدا را از ترس دوزخ مى پرستند كه اين، پرستش بندگان است و [انگيزه] آن، ترس. ليكن من، خداوند ـ عزّ وجلّ ـ را از سرِ دوستى اش مى پرستم كه اين، پرستش بزرگواران است و اينگونه عبادت [سبب] ايمنى است؛ چون كه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ مى فرمايد: «آنان در آن روز، از هراسْ ايمن اند» . و نيز به سبب اين گفته خداى ـ عزّ وجلّ ـ: «بگو: اگر خدا را دوست مى داريد، از من پيروى كنيد تا دوستتان بدارد و گناهان شما را بيامرزد» . پس هركه خدا را دوست بدارد، خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، دوستش خواهد داشت، و هركه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ دوستش بدارد، از آن افرادِ

رسول خدا صلى الله عليه و آله:شعيب عليه السلام از دوستى خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، چندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى اش را به او بازگرداند. باز چندان گريست تا آن كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى اش را به او بازگرداند. باز چندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى اش را به او بازگرداند. در مرتبه چهارم، خداوند به او وحى كرد: «اى شعيب! اين كار را تا كى مى خواهى همچنان تكرار كنى؟ اگر اين كارت از ترس دوزخ باشد، آن را از تو باز داشتم و اگر از اشتياق به بهشت باشد، آن را بر تو روا ساختم». شعيب گفت: «بارالها و سرورا! تو خود مى دانى كه از ترس دوزخت و يا از سرِ اشتياق به بهشتت گريه نمى كنم؛ ليكن دوستى تو با قلبم پيوند خورده است. از اين رو، تاب صبورى ندارم تا تو را ببينم». پس خداوند ـ جلّ جلاله