دشمن ترين مردم نزد خدا

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ مردم نزد خدا و دورترينشان در منزلت نزد او، پيشواى ستمكار است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:از جمله دشمن ترينِ آفريدگان نزد خدا، كسى است كه ايمان آورده و سپس كفر ورزيده است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ كسانْ نزد خدا، دشمنِ كينه توزِ ستيزه گر است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ مردم نزد خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، كسى است كه به ناحق، پشت مسلمانى را برهنه كند [و بر آن تازيانه زند] و كسى است كه به ناحق، كسى را كه وى را نزده است، بزند يا آن را كه [كه مرتكب قتلى نشده است] بكشد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ بندگان نزد خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، كسى است كه نسبت به خانواده اش بخل ورزد.

جامع الأحاديث:رسول خدا فرمود: «هان! شما را از دشمن ترينِ آفريدگانْ نزد خداوند متعال، باخبر سازم؟». گفتند: «آرى، اى رسول خدا!». فرمود: «كسانى كه با زنان همسايگانِ خويش، زنا مى كنند».

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ مردم نزد خداوند، كسى است كه مردم از زبانش بترسند.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ مردم نزد خداوند متعال، كسى است كه كار بد مؤمن را سرمشق قرار مى دهد؛ امّا كار نيكش را سرمشق قرار نمى دهد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:دشمن ترينِ مردم نزد خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، كسى است كه لباسش از كردارش بهتر باشد؛ لباسش لباسِ پيامبران باشد و كردارش كردارِ جبّاران.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:هشت تن هستند كه در روز قيامت، دشمن ترين كسان نزد خداوند خواهند بود: دروغگويان؛ مستكبران؛ كسانى كه كينه برادرشان را در سينه نگه مى دارند و چون آنان را ببينند برايشان سوگند مى خورند [كه دوستشان دارند]؛ كسانى كه چون به سوى خدا و پيامبرش خوانده شوند، درنگ كنند و كُندى نمايند و چون به سوى شيطان و كارهايش خوانده شوند، بشتابند؛ كسانى كه هرگاه آزمندى دنيا برايشان جلوه گر شود، آن را با سوگندهايشان، براى خود حلال مى شمرند؛ گرچه بدان حقى نداشته باشند، سخن چينان؛ تفرقه اندازان ميان برادران؛ و كسانى كه براى بى گناهان، لغزش مى جويند و مى تراشند. خداى رحمان و عزّ وجلّ، اينان را پليد مى شمارد.

امام على عليه السلام:دشمن ترين خلقِ خدا نزد خدا، كسى است كه دانش را به صورت پراكنده از جاهلانى شب كور و اوباشى فتنه جو، گرد آورده است. در نتيجه، نسبت به هدايتى كه از سوى پروردگارش برايش آمده، كور است و از سنّت پيامبرش گمراه است و مى پندارد كه حق، همان است كه در نوشته هاى او موجود است.

امام على عليه السلام:دو تن هستند كه از دشمن ترينِ خلق نزد خدايند: آن كه خداوند، او را به خود وا گذاشته است و در نتيجه، از راه راست منحرف شده، شيفته سخنى بدعت آميز گشته و دلبسته روزه و نماز شده است. پس او مايه فتنه فريب خوردگان است و از راه هدايت پيشينيان خود، گمراه گشته و گمراه كننده كسى است كه در زمان حياتش و پس از مرگش از او پيروى كند و باركشِ گناهان ديگران و در گروِ گناه خود است. و ديگرى آن كه جهلى از مردمان جاهل، گرد آورده و راهىِ تاريكى هاى فتنه است. مردم نمايان، او را عالم ناميده اند، حال آن كه حتّى يك روز نيز در فضاى علم، به سلامتْ نزيسته است.

امام على عليه السلام:از دشمن ترينِ مردم نزد خداوند متعال، بنده اى است كه خداوند او را به خود وا نهاده و او از راه راست، منحرف شده است و بى راهنما پيش مى رود. اگر براى كِشتِ دنيا خوانده شود، دست به كار مى شود و اگر براى كِشتِ آخرت خوانده شود، تنبلى مى كند. گويى آنچه انجام داده، بر او واجب است و آنچه در آن سستى كرده، از او برداشته شده است.

امام على عليه السلام:دشمن ترينِ آفريدگان نزد خداوند، غيبت كننده است.

امام على عليه السلام:منفورترينِ بندگان نزد خداوند سبحان، كسى است كه جز در انديشه شكم و شرمگاهش نيست.

امام على عليه السلام:دورترين آفريدگانِ از خداوند متعال، دولتمندِ بخيل است.

امام سجّاد عليه السلام:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به دانيال وحى كرد: «دشمن ترين بندگانم نزد من، نادانى است كه حقّ عالمان را سَبُك مى شمارد و از پيروى آنان، تن مى زند».

امام سجّاد عليه السلام:هان! دشمن ترينِ مردم نزد خدا، كسى است كه سنّت امامى را سرمشق خود قرار مى دهد؛ امّا كردارش را سرمشق خود قرار نمى دهد.

امام باقر عليه السلام:هيچ كس نزد خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، دشمن تر از كسى نيست كه نسبت به عبادتش تكبّر مى ورزد و از درخواست آنچه نزد اوست، تن مى زند [دعا نمى كند].

المحاسن به نقل از عثمان بن عيسى ـ به نقل از يكى از راويان شيعه ـ:از امام صادق عليه السلامپرسيدم: «دشمن ترينِ خلق نزد خداوند كيست؟». فرمود: «كسى كه خدا را متّهم مى دارد». پرسيدم: «مگر كسى خدا را متّهم مى دارد؟». فرمود: «آرى. آن كه از خداوند، خيرخواهى مى كند و چون خير با سختى و به صورت ناخوشايند او برايش پديدار شد، خشمگين مى شود، همان كسى است كه خدا را متّهم مى دارد».