تأكيد بر دعا در شب قدر

الكافى ـ به نقل از فُضَيل بن يَسار ـ:وقتى شب بيست و يكم و شب بيست و سوم مى شد، امام باقر عليه السلامشروع به دعا كردن مى كرد تا شب سپرى شود. چون شب مى گذشت، نماز مى خواند.

الإقبال ـ به نقل از حمّاد بن عثمان ـ:شب بيست و يكم ماه رمضان، خدمت امام صادق عليه السلام وارد شدم. به من فرمود: «اى حمّاد! غسل كرده اى؟». گفتم: آرى، فدايت شوم. پس، حصيرى طلبيد. سپس فرمود: «كنار من بيا و نماز بخوان». امام عليه السلام همواره نماز مى خواند و من نيز كنار او نماز مى خواندم، تا آن كه از همه نمازهايمان فارغ شديم. سپس شروع كرد به دعا كردن. من نيز دعاى او را آمين مى گفتم، تا آن كه سپيده دميد. اذان و اقامه گفت و بعضى از فرزندان نوجوان خود را صدا زد. ما پشت سرش ايستاديم و او جلو رفت و براى ما نماز صبح را به جماعت خواند.

تهذيب الأحكام ـ به نقل از سماعه ـ:به من فرمود ۳: «در هر يك از شب هاى بيست و يكم و بيست و سوم ماه رمضان، اگر توانستى، صد ركعت نماز بخوان، بجز سيزده ركعت. و در اين دو شب، بيدار بمان تا صبح شود، چون مستحب است در حال نماز و دعا و تضرّع باشى؛ چرا كه اميد است شب قدر، در يكى از اين دو باشد».