نزول قرآن در شب قدر
3 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:اُنزِلَ القُرآنُ في ثَلاثٍ وعِشرينَ مِن شَهرِ رَمَضانَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قرآن، در بيست و سوم ماه رمضان، فرو فرستاده شده است.
۱.الكافي: 2 / 629 / 6 عن حفص بن غياث عن الإمام الصادق عليه السلام.
الإمام الرضا عليه السلام:إنَّ شَهرَ رَمَضانَ هُوَ الشَّهرُ الَّذي أنزَلَ اللّهُ تَعالى فيهِ القُرآنَ، وفيهِ فَرَّقَ بَينَ الحَقِّ وَالباطِلِ، كَما قالَ اللّهُ عز و جل: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِى أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْءَانُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَ بَيِّنَـتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ». ۱
امام رضا عليه السلام:همانا ماه رمضان، ماهى است كه خداوند متعال، قرآن را در آن نازل كرد و حق و باطل را در آن از هم جدا ساخت، آن گونه كه خداوند فرموده است: «ماه رمضان، ماهى كه قرآن در آن فرود آمده است تا هدايتى براى مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و جداسازى [ميان حق و باطل]باشد» .
۱.عيون أخبار الرضا عليه السلام: 2 / 116 / 1، علل الشرايع: 270 كلاهما عن الفضل بن شاذان، بحار الأنوار: 6 / 80 / 1.
الكافي عن حفص بن غياث عن الإمام الصادق عليه السلام، قال:سَأَلتُهُ عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِى أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْءَانُ» وإنَّما اُنزِلَ في عِشرينَ سَنَةً بَينَ أوَّلِهِ وآخِرِهِ؟
فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: «نَزَلَ القُرآنُ جُملَةً واحِدَةً في شَهرِ رَمَضانَ إلَى البَيتِ المَعمورِ، ثُمَّ نَزَلَ في طولِ عِشرينَ سَنَةً». ۱
الكافى ـ به نقل از حفص بن غياث ـ:از امام صادق عليه السلام درباره اين سخن خداوند: «ماه رمضان، ماهى كه قرآن در آن فرود آمده است» پرسيدم، در حالى كه قرآن از اوّل تا آخرش، در بيست سال نازل شده است.
امام صادق عليه السلام فرمود: «قرآن همه اش يكباره در ماه رمضان به بيت معمور ۲ نازل شد. سپس در طول بيست سال [به تدريج] نازل گشت».
۱.الكافي: 2 / 628 / 6، فضائل الأشهر الثلاثة: 87 / 67، الأمالي للصدوق: 119 / 106، تفسير القمي: 1 / 66، تفسير العيّاشي: 1 / 80 / 184 عن إبراهيم، بحار الأنوار: 97 / 25 / 61.
۲.گفته اند كه «بيت معمور (خانه آباد)» در آسمان چهارم و برابر كعبه است. از غرق شدن، شِكوه كرد و خداوند هم آن را به آسمان فرا برد و پايه اش باقى ماند. هر روز، هفتاد هزار فرشته وارد آن مى شوند و (جز همان يك نوبت) ديگر بار به سوى آن باز نمى گردند. «معمور»، يعنى آباد، و آبادى آن، از زيادى فرشتگانى است كه آن را در بر مى گيرند (مجمع البحرين: 2 / 1269).