پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، چهار دسته اند:. آن كه در دنيا در گشايش است و در آخرت در مضيقه؛ آن كه در دنيا در مضيقه است و در آخرت در گشايش؛ آن كه در دنيا و آخرت در مضيقه است؛ و آن كه در دنيا و آخرت در گشايش است.

امام على عليه السلام:كِشت، دو گونه است: كِشت دنيا، مال و فرزند است، و كِشت آخرت، باقياتِ صالحات (اعمال صالح). گاه خداوند، همه اينها را به عدّه اى مى دهد.

امام على عليه السلام:مال و فرزند، كِشت دنياست و كار نيك، كِشت آخرت. گاهى اوقات خداوند، هر دو اينها را به عدّه اى مى دهد.

امام على عليه السلام:مردم در دنيا دو گونه عمل مى كنند: يكى در دنيا براى دنيا كار مى كند، به طورى كه دنيايش او را از آخرتش باز داشته است، براى بازماندگانش از فقر مى ترسد، امّا به فقر خودش [در آخرت] نيست. از اين رو، عمر خود را در راه منفعت ديگران صرف مى كند و ديگرى در دنيا براى بعد از دنيا كار مى كند و از دنيا آنچه براى او مقدّر است، بدون زحمت و تلاش به او مى رسد. چنين كسى هر دو بهره را جمع كرده و هر دو سرا را به دست آورده است و نزد خداوند با آبرو شده، به طورى كه هر حاجتى از خدا بخواهد، به او بدهد.

امام صادق عليه السلام:به زودى خداوند، دنيا و آخرت را به ما و شيعيان ما خواهد داد.

تهذيب الاحكام ـ به نقل از ابراهيم بن محمّد ـ امام صادق عليه السلام فرمود:«خداوند، به هيچ بنده اى سى هزار نداده است كه با اين كار، خير او را خواسته باشد». و فرمود: «هيچ مردى هرگز از راه حلال، ده هزار درهم جمع نكرده است. البته گاه خداوند، آن را به عدّه اى مى دهد: هرگاه خوراكش داده و عمل روزى اش شود، در اين صورت، خداوند، دنيا و آخرت را برايش جمع كرده است».

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: چه نيكوست دين ودنيا، هرگاه با هم جمع شوند/ خداوند به دنياى بدون دين بركت نمى دهد

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: بسا جوانى كه برخوردار از دنيا/ امّا بى بهره از آخرت است! و ديگرى كه دنياش نكوهيده/ امّا آخرتش افتخار آفرين است! و ديگرى كه برخوردار از هر دو/ و گِردآورنده دنيا و آخرت با هم است! و ديگرى كه محروم است از هر دو/ نه دنيايى دارد و نه آخرتى!

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: مردم را به چهار دسته متمايز مى كنم/ كه داراى چهار حالت آشكار و نمايان اند: يكى دستش از دنيا تهى/ امّا داراى آخرتى افتخارآميز است. يكى دنيايش پسنديده/ امّا از آخرت، محروم است. يكى به هر دو رسيده/ و دنيا را با آخرت، گِرد آورده است. و يكى هر دو را از دست داده/ و نه دنيا دارد، نه آخرت.