فیلترها
نتایج جستجو برای «کسانی که خداوند هدایتشان می کند»: ۱۶ حدیث
الإمامُ باقر عليه السلامـ في كِتابِهِ إلى سَعدِ الخَير ـ: إنّ اللّهَ تباركَ وتعالى الحَليمُ العَليمُ، إنّما غَضَبُهُ على مَن لَم يَقبَلْ مِنهُ رِضاهُ، وإنّما يَمنَعُ مَن لَم يَقبَلْ مِنهُ عَطاهُ، وإنّما يُضِلُّ مَن لَم يَقبَلْ مِنهُ هُداهُ. ۱
امام باقر عليه السلامـ در نامه خود به سعد الخير ـنوشت: خداوند تبارك و تعالى بردبار و داناست. در حقيقت بر كسى خشم مى گيرد كه خشنودى او را نپذيرد و از كسى دريغ مى كند كه عطاى او را نپذيرد و كسى را بى راه مى گذارد كه هدايتش را نپذيرد.
۱.الكافي: 8 / 52 / 16.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:بُعِثتُ داعِيا و مُبَلِّغا و لَيسَ إلَيَّ مِن الهُدى شَيءٌ، و خُلِقَ إبليسُ مُزَيِّنا و لَيسَ إلَيهِ مِن الضَّلالَةِ شَيءٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من [فقط] براى دعوت و رساندن [پيام خدا] برانگيخته شده ام و در كار هدايت، هيچ اختيارى ندارم و ابليس نيز براى آراستن [گناهان در نظر مردم]آفريده شد و در كار گمراه كردن هيچ اختيارى ندارد.
۱.كنز العمّال: 546.
عنه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ جلّ جلالُهُ: عِبادِي، كُلُّكُم ضالٌّ إلاّ مَن هَدَيتُهُ، و كَلُّكُم فَقيرٌ إلاّ مَن أغنَيتُهُ، و كُلُّكُم مُذنِبٌ إلاّ مَن عَصَمتُهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند جلّ جلاله فرمود: اى بندگان من! همه شما گمراهيد، مگر كسى كه من هدايتش كنم و همه شما نيازمنديد، مگر كسى كه من توانگرش سازم و همه شما گنه كاريد، مگر كسى كه من او را از گناه نگه دارم.
۱.الأمالي للصدوق: 162 / 161.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:مَنِ اهتَدى بهُدَى اللّهِ أرشَدَهُ. ۱
امام على عليه السلام:هركه با راهنمايى خدا راه جويد، خداوند او را به راه درست رساند.
۱.غرر الحكم: 8071.
عنه عليه السلام:هُدِيَ مَن أشعَرَ التَّقوى قَلبَهُ. ۱
امام على عليه السلام:هدايت شد آنكه تقوا را شعار دل خويش ساخت.
۱.غرر الحكم: 10011.
عنه عليه السلام:هُدِيَ مَن تَجَلبَبَ جِلبابَ الدِّيـنِ. ۱
امام على عليه السلام:هدايت شد آنكه رداى دين بر تن كرد.
۱.غرر الحكم: 10012.
عنه عليه السلام:هُدِيَ مَنِ ادَّرَعَ لِباسَ الصَّبرِ و اليَقينِ. ۱
امام على عليه السلام:هدايت شد آنكه زره صبر و يقين پوشيد.
۱.غرر الحكم: 10013.
عنه عليه السلام:هُدِيَ مَن أخلَصَ إيمانَهُ. ۱
امام على عليه السلام:هدايت شد آنكه ايمانش را خالص گردانيد.
۱.غرر الحكم: 10015.
عنه عليه السلام:هُدِيَ مَن سَلَّمَ مَقادَتَهُ إلَى اللّهِ و رَسولِهِ و وَلِيِّ أمرِهِ. ۱
امام على عليه السلام:هدايت شد آنكه زمام خويش را به دست خدا و رسول او و ولىِّ امرش سپرد.
۱.غرر الحكم: 10016.
عنه عليه السلام:الاستِشارَةُ عَينُ الهِدايَةِ. ۱
امام على عليه السلام:مشورت، چشمه راهنمايى است.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 211.
عنه عليه السلام:لا هِدايَةَ كالذِّكرِ. ۱
امام على عليه السلام:هيچ هدايتى چون ياد [خدا]نيست.
۱.غرر الحكم: 10460.
عنه عليه السلام:مَنِ استَرشَدَ عَلِمَ، مَن عَلِمَ اهتَدى، مَنِ اهتَدى نَجا. ۱
امام على عليه السلام:هركه راهنمايى جُست، دانا گشت. هركه دانا گشت، راه يافت و هر كه راه يافت، رَهيد.
۱.غرر الحكم: (7672 ـ 7735 ـ 7736).
عنه عليه السلام:و إنَّ لَكُم عَلَما، فاهتَدُوا بعَلَمِكُـم. ۱
امام على عليه السلام:و براى شما نشانه اى [قرار داده شده]است. پس با نشانه خود، راه يابيد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 176.
عنه عليه السلامـ في صِفَةِ أهلِ الذِّكرِ ـ: فلَو مَثَّلتَهُم لِعَقلِكَ في مَقاوِمِهِمُ المَحمودَةِ، و مَجالِسِهِمُ المَشهودَةِ. لَرَأيتَ أعلامَ هُدىً، و مَصابِيحَ دُجىً. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف كسانى كه به ياد خدا هستند ـفرمود: اگر آنان را در آن مقامات پسنديده و حالاتى كه مشهود [فرشتگان] است در ذهن خود مجسّم كنى. هر آينه نشانه هاى راهنمايى و چراغ هاى در تاريكى را خواهى ديد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 222.
عنه عليه السلامـ في أصنافِ المُنكِرينَ لِلمُنكَرِ ـ: و مَن أنكَرَهُ بالسَّيفِ لِتَكونَ كَلِمَةُ اللّهِ هِي العُليا و كَلِمَةُ الظّالِمينَ هِي السُّفلى، فذلكَ الّذي أصابَ سَبيلَ الهُدى، و قامَ علَى الطّريقِ، و نَوَّرَ في قَلبِهِ اليَقينُ. ۱
امام على عليه السلامـ درباره اصناف نهى كنندگان از منكر ـفرمود: و آنكه با شمشير به مقابله آن برخيزد تا كلمه خدا فراز آيد و كلمه ستمكاران به زير رود، او همان كسى است كه راه راست را يافته و در طريق حق قرار گرفته و نور يقين در دلش تابيده است.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 373.
عنه عليه السلام:اللّهُمّ إنْ فَهَهتُ عَن مَسألَتي، أو عَمِيتُ [عَمَهتُ]عَن طَلِبَتي، فدُلَّني على مَصالِحي، و خُذْ بِقَلبي إلى مَراشِدي، فلَيسَ ذلكَ بِنُكرٍ مِن هِداياتِكَ، و لا ببِدعٍ مِن كِفاياتِكَ. ۱
امام على عليه السلام:خدايا! اگر ندانم كه از تو چه خواهم يا در درخواست خويش سرگردان بمانم، تو مرا به آنچه صلاح من است راهنمايى كن و دلم را به سوى چيزهايى كه خير من در آنهاست متوجّه گردان؛ زيرا كه اين از راهنمايى هاى تو دور نيست و برآوردن چنين خواسته هايى براى تو تازگى ندارد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 227.