فیلترها
نتایج جستجو برای «چند صفت دیگر»: ۷ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أمّا عَلامَةُ الزّاهِدِ فَعَشَرَةٌ؛ يَزهَدُ فِي المَحارِمِ، ويَكُفُّ نَفسَهُ، ويُقيمُ فَرائِضَ رَبِّهِ، فَإِن كانَ مَملوكا أحسَنَ الطّاعَةَ، وإن كان مالِكا أحسَنَ المَملَكَةَ، ولَيسَ لَهُ حَمِيَّةٌ ولا حِقدٌ، يُحسِنُ إلى مَن أساءَ إلَيهِ، ويَنفَعُ مَن ضَرَّهُ، ويَعفو عَمَّن ظَلَمَهُ، ويَتَواضَعُ لِحَقِّ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نشانه زاهد، ده تاست: به حرام ها بى رغبت است؛ خويشتندار است؛ واجبات پروردگارش را به جا مى آورد؛ اگر مملوك است، فرمان بُردار خوبى است؛ اگر مالك است، مِلكدار خوبى است؛ تندخو و كينه توز نيست؛ به كسى كه به او بدى كرده است، خوبى مى كند؛ به كسى كه به او زيان زده است، سود مى رساند؛ از كسى كه به او ستم كرده است، گذشت مى كند؛ و در برابر حقّ خداوند، فروتن است.
۱.تحف العقول: ص 21، بحار الأنوار: ج 1 ص 121 ح 11.
مكارم الأخلاقـ به نقل از ابو ذر ـ: گفتم: اى پيامبر خدا! زاهدترينِ مردم كيست؟
فرمود: «كسى كه قبرستان و پوسيده شدن را فراموش نكند؛ از مازاد زيور دنيا، چشم بپوشد؛ آنچه را كه ماندنى است، بر آنچه از بين رفتنى است، ترجيح دهد؛ فردا را از روزهاى [عمر]خود نشمارد و خويشتن را در شمارِ مردگان به حساب آورد».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال دل بُريدگان از دنيا و دل دادگان به آخرت؛ آنان كه زمين خدا را فرش خود قرار داده اند و خاكش را بستر خود و آبش را شربت گوارا؛ كتاب خدا را [چونان]جامه زيرين خود گرفتند و دعا به درگاه خدا را جامه رويين، ۳ و دنيا را به كلّى پشتِ سر انداختند.
۱.الشِّعار: الثوب الذي يلي الجسد؛ لأنّه يَلي شَعْره. والدِّثار: الثوب الذي فوق الشِّعار (النهاية: ج 2 ص 480 «شعر»). قال العلّامة المجلسي قدس سره: أي يلازمون القرآن والدعاء كلزوم الدِّثار والشِّعار للإنسان (بحار الأنوار: ج 69 ص 276).
۲.الأمالي للطوسي: ص 532 ح 1162 عن أبي ذرّ، بحارالأنوار: ج 77 ص 81 ح 3.
۳.علّامه محمّدباقر مجلسى مى گويد: [يعنى] ملازمت با قرآن و دعا دارند، چنان كه لباس انسان، مدام با انسان است (بحار الأنوار: ج 69 ص 276).
عنه صلى الله عليه و آلهـ مِمّا أوصى بِهِ عَلِيّا عليه السلام ـ: يا عَلِيُّ، مَثِّلِ الآخِرَةَ في قَلبِكَ وَالمَوتَ نَصبَ عَينَيكَ، ولا تَنسَ مَوقِفَكَ بَينَ يَدَيِ اللّهِ، وكُن مِنَ اللّهِ عَلى وَجَلٍ، وَاذكُر نِعَمَ اللّهِ، وَاكفُف عَن مَحارِمِ اللّهِ، ونابِذ ۱ هَواكَ، وَاعزِلِ الشَّكَّ وَالطَّمَعَ وَالحِرصَ، وَاستَعمِلِ التَّواضُعَ وَالعِفَّةَ وحُسنَ الخُلُقِ ولينَ الكَلامِ، وَاتَّبِع قَولَ الحَقِّ مِن حَيثُ وَرَدَ، وَاجتَنِبِ البُخلَ وَالكَذِبَ وَالرِّياءَ وَالعُجبَ، ولا تَستَصغِر نِعمَةَ اللّهِ وجاوِزها بِالشُّكرِ، وَاذكُرِ اللّهَ في كُلِّ وَقتٍ وَاحمَدهُ عَلى كُلِّ حالٍ، وَاعفُ عَمَّن ظَلَمَكَ وصِل مَن قَطَعَكَ وأعطِ مَن حَرَمَكَ، وَليَكُن صَمتُكَ فِكرا وكَلامُكَ ذِكرا ونَظَرُكَ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سفارش هاى ايشان به على عليه السلام ـ: اى على! پيوسته آخرت را در دلت مجسّم بدار و مرگ را پيش چشمان خود، قرار ده. حضورت را در پيشگاه خداوند، فراموش مكن و از خدا ترسان باش و نعمت هاى خدا را به ياد داشته باش. از حرام هاى خدا، باز ايست، هَوَست را به دور افكن و از دودلى و طمع و آزمندى، كناره گير. فروتنى و خويشتندارى و خوش خويى و نرمگويى را در پيش بگير و پيرو سخن حق باش، از هر كه باشد. از بخل و دروغ و ريا و خودپسندى، دورى كن و نعمت خدا را كوچك مشمار و همواره، شكر آن را به جاى آور و هميشه به ياد خدا باش و در همه حال، او را ستايش گوى. از كسى كه به تو ستم كرده است، در گذر و با كسى كه از تو بُريده است، پيوند برقرار كن و به كسى كه از تو مضايقه كرده است، عطا كن. سكوتت
۱.نَبَذت الشيء: إذا ألقيته من يدك (الصحاح: ج 2 ص 571 «نبذ»).
۲.النازلة: المصيبة الشديدة (المصباح المنير: ص 601 «نزل»).
۳.كذا في المصدر، والظاهر أنّ الصواب: «ووَديعَتُهُ».
۴.الفردوس: ج 5 ص 317 ح 8307 عن الإمام عليّ عليه السلام؛ تيسير المطالب: ص 367 عن أبي إسماعيل العتكي عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله نحوه.
عنه صلى الله عليه و آلهـ في حَديثٍ لَهُ مَعَ جَبرَئيلَ عليه السلام ـ: قُلتُ: يا جَبرَئيلُ فَما تَفسيرُ الزُّهدِ؟ قالَ: الزّاهِدُ يُحِبُّ مَن يُحِبُّ خالِقُهُ، ويُبغِضُ مَن يُبغِضُ خالِقُهُ، ويَتَحَرَّجُ مِن حَلالِ الدُّنيا ولا يَلتَفِتُ إلى حَرامِها؛ فَإِنَّ حَلالَها حِسابٌ وحَرامَها عِقابٌ، ويَرحَمُ جَميعَ المُسلِمينَ كَما يَرحَمُ نَفسَهُ، ويَتَحَرَّجُ مِنَ الكَلامِ كَما يَتَحَرَّجُ مِنَ المَيتَةِ الَّتي قَدِ اشتَدَّ نَتنُها، ويَتَحَرَّجُ عَن حُطامِ الدُّنيا وزينَتِها كَما يَتَجَنَّبُ النّارَ أن تَغشاهُ، وأن يُقَصِّرَ أمَلَهُ وكَأَنَّ بَينَ عَينَيهِ أجَلَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در نقل گفتگوى خود با جبرئيل عليه السلام ـ: گفتم: اى جبرئيل! معناى زهد چيست؟
گفت: «زاهد، كسى را كه آفريدگارش دوست دارد، دوست مى دارد، و كسى را كه آفريدگارش او را ناخوش دارد، ناخوش مى دارد، و از حلال دنيا مى پرهيزد و به حرام آن، توجّه نمى كند؛ زيرا حلال آن، حساب دارد و حرامش كيفر. [زاهد،]همچنان كه به خويشتن رحم مى كند، به همه مسلمانان، رحم مى كند و همان گونه كه از لاشه گنديده بسيار بدبو دورى مى كند، از سخن [بى جا] مى پرهيزد و همان گونه كه از آتش دورى مى كند كه مبادا او را فرا گيرد، از كالاى دنيا و زرق و برق آن نيز دورى مى كند. آرزويش كوتاه است، انگار كه مرگ خود را پيش چشم دارد».
۱.معاني الأخبار: ص 261 ح 1، بحار الأنوار: ج 69 ص 373 ح 19؛ كنز العمّال: ج 3 ص 208 ح 6191 نقلاً عن الديلمي عن أبي هريرة.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زهدورزى نسبت به دنيا، پوشيدن لباس زِبْر و خوردنِ غذاى خشك و نامطبوع نيست؛ بلكه زهدورزى نسبت به دنيا، كوتاه كردنِ آرزوست.
عنه صلى الله عليه و آله:الزَّهادَةُ فِي الدُّنيا لَيسَت بِتَحريمِ الحَلالِ، ولا إضاعَةِ المالِ، ولكِنَّ الزَّهادَةَ فِي الدُّنيا ألّا تَكونَ بِما في يَدَيكَ أوثَقَ مِمّا في يَدَيِ اللّهِ، وأن تَكونَ في ثَوابِ المُصيبَةِ إذا أنتَ اُصِبتَ بِها أرغَبَ فيها لو أنَّها اُبقِيَت لَكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زهد در دنيا، به حرام كردن حلال و يا نابود كردن مال نيست؛ بلكه زهد در دنيا، آن است كه به آنچه در دست توست، مطمئن تر از آنچه در دست خداست، نباشى و به ثواب مصيبتى كه به تو مى رسد، چندان راغب باشى كه آرزو كنى آن مصيبت برايت باقى بماند.
۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 571 ح 2340 عن أبي ذرّ وراجع: أعلام الدين: ص 293.