امام صادق عليه السلام:حضرت امير المؤمنين عليه السلام بيمار شد. گروهى به ديدار او رفتند و به وى گفتند: «اى امير المؤمنين! چگونه اى؟» فرمود: «بد حالم». گفتند: «سبحان اللّه! چون تويى چنين مى گويد؟» فرمود: «خداى ـ تعالى ـ فرموده است: «و شما را به شر و خير مى آزماييم، آزمودنى؛ و به سوى ما بازگردانده مى شويد». مراد از خير، تندرستى و توانگرى است؛ و مراد از شر، بيمارى و ندارى؛ به منظور آزمايش و امتحانِ آدميان».

امام صادق عليه السلام:از جمله سفارش هاى لقمان به پسرش اين بود: جانِ پسر!. همه تلخى ها را چشيدم؛ چيزى تلخ تر از فقر نيافتم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! هر آينه از كفر و فقر و عذاب قبر به تو پناه مى جويم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! براى ما در نان بركت قرار ده و ميان ما و آن، جدايى مينداز. اگر نان نبود، ما نماز نمى خوانديم و روزه نمى گزارديم و واجب هاى پروردگارمان را انجام نمى داديم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! هر آينه به تو پناه مى جويم از اين كه در [سايه]توانگرى ات، دچار فقر شوم.

امام على عليه السلامـ در قنوت خويش ـ: بار خدايا! بر محمّد و خاندانش درود فراوان فرست و مرا با حلالت از حرامت بى نياز ساز و از فقر در امانم دار.

امام زين العابدين عليه السلام:به تو پناه مى جوييم. از توان نداشتن براى تأمين نيازهاى خود. و از فقر نزد همگنان و از زندگانىِ سخت.

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى مكارم الأخلاق وى ـ: بار خدايا! بر محمّد و خاندانش درود فراوان فرست. و زندگانى ام را سخت مساز و دعايم را باز مگردان؛ كه هر آينه من براى تو ناسازى قرار نمى دهم و با تو شريكى را نمى خوانم.

امام باقر عليه السلام:بار خدايا. مرا روزى اى مده كه سركشم سازد و به فقرى دچارم مكن كه به سببِ ابتلا در تنگنا به تيره بختى افتم. مرا در دنيايم زندگانى گشاده و شيرين و گوارا عطا فرما و دنيا را زندانِ من مساز.