تاريخ دمشقـ به نقل از ثابت، از انس ـ: در روز جنگ خيبر، پيامبر خدا على عليه السلام را نشان داد و فرمود: «اى مردم! فرزندانتان را با مهر على بيازماييد؛ چرا كه على به سوى گم راهى فرا نمى خواند و از هدايت، دور نمى سازد. پس، دوستدار او از شماست و دشمنش از شما نيست». بعد از جنگ خيبر، هر كس فرزندش را بر دوش مى گرفت و در راه على عليه السلام مى ايستاد و هنگامى كه او را مى ديد، فرزندش را روبه روى او نگه مى داشت و با انگشت به على اشاره مى كرد و مى گفت: اى فرزندم! آيا اين مردى را كه مى آيد، دوست دارى؟ اگر فرزندْ پاسخ مى داد: «آرى»، او را مى پذيرفت و اگر فرزند مى گفت: «نه»، او را روى زمين مى گذاشت و به او مى گفت: برو، به مادرت بپيوند و پدرت را از خويشان مادرت مَدان. من به كسى كه على بن ابى طالب را دوست

مروج الذهب:در سال 226 هجرى، ابو دُلَف، قاسم بن عيسى عِجلى، در گذشت. او سَرور خانواده و رئيس قبيله خود (عجل) و ديگر قبايل ربيعه بود. و نيز شاعرى خوش ذوق، پهلوانى شجاع، و آوازه خوانى درستكار بود. عيسى بن ابى دلف، يادآور شده است كه برادرش دُلَف ـ كه به واسطه او، پدرش به كنيه «ابو دُلَف» خوانده مى شد ـ از على بن ابى طالب عليه السلام عيب جويى مى كرد و به او و پيروانش بى احترامى مى كرد و به آنان نسبت جهل مى داد. يك روز، دُلَف، در مجلس پدرش، [هنگامى] كه وى حضور نداشت، گفت: آنان گمان مى كنند كه جز آدمى كه پاك زاد نيست، كسى از على بدگويى نمى كند. شما از غيرت امير (پدرم) باخبر هستيد كه هر چند من با على دشمنم، ولى او اجازه نمى دهد كسى به احدى از زنانش بى حرمتى كند. اندكى نگذشت كه ابو دلف آمد.