فیلترها
نتایج جستجو برای «پرداخت بدهی تنگ دستان»: ۸ حدیث
عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن غَريمٍ ذَهَبَ بِغَريمِهِ إلى والٍ مِن وُلاةِ المُسلِمينَ وَاستَبانَ لِلوالي عُسرَتُهُ، إلّا بَرِئَ هذَا المُعسِرُ مِن دَينِهِ، وصارَ دَينُهُ عَلى والِي المُسلِمينَ فيما في يَدَيهِ مِن أموالِ المُسلِمينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر بدهكارى كه بدهىِ خويش را نزد حكمرانى از حكمرانان مسلمانان ببَرد و در سختى بودن او براى حكمران ثابت شود، آن بدهكار از بدهكارى اش تبرئه مى شود و بدهى او بر عهده حكمرانِ مسلمانان است و بايد آن را از بيت المال مسلمانان كه در اختيار اوست، پرداخت كند.
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 94 عن عائشة، بحار الأنوار: ج 103 ص 148 ح 1.
عنه صلى الله عليه و آلهـ أنَّهُ كانَ يَقولُ ـ: أنَا أولى بِكُلِّ مُؤمِنٍ مِن نَفسِهِ، فَأَيُّما رَجُلٍ ماتَ وتَرَكَ دَينا فَإِلَيَّ، ومَن تَرَكَ مالاً فَلِوَرَثَتِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ بارها فرمود ـ: من به هر مؤمنى از خود او سزاوارترم. بنا بر اين، هر مردى بميرد و قرضى بر جاى گذارَد، [پرداخت آن] برعهده من است و هر كس مالى برجاى گذارَد، از آنِ وارثان اوست.
۱.سنن أبي داوود: ج 3 ص 137 ح 2956؛ المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 187 نحوه وكلاهما عن جابر بن عبد اللّه، بحار الأنوار: ج 38 ص 339 ح 13.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مؤمنى نيست، مگر آن كه من در دنيا و آخرت به او سزاوارترم. اگر خواستيد، بخوانيد: «پيامبر به مؤمنان، از خود آنان سزاوارتر است» . پس، هر مؤمنى بميرد و مالى برجاى بگذارَد، بازماندگان او، هر كه باشند، وارث آن اند، و هر كس بدهى يا عائله اى برجاى گذارْد، نزد من آيد؛ زيرا من، سرپرست او هستم.
مسند ابن حنبل عن أبي هريرة:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إذا شَهِدَ جَنازَةً سَأَلَ: هَل عَلى صاحِبِكُم دَينٌ؟ فَإِن قالوا: نَعَم، قالَ: هَل لَهُ وَفاءٌ؟ فَإِن قالوا: نَعَم، صَلّى عَلَيهِ، و إن قالوا: لا، قالَ: صَلّوا عَلى صاحِبِكُم.
فَلَمّا فَتَحَ اللّهُ عز و جل عَلَيهِ الفُتوحَ، قالَ: أنَا أولى بِالمُؤمِنينَ مِن أنفُسِهِم، فَمَن تَرَكَ دَينا فَعَلَيَّ، ومَن تَرَكَ مالاً فَلِوَرَثَتِهِ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا، هر گاه بر جنازه اى حاضر مى شد، مى پرسيد: «آيا اين ميّتِ شما بدهى داشته است؟». اگر مى گفتند: آرى، مى فرمود: «آيا پرداخت كرده است؟». اگر مى گفتند: «آرى»، بر او نماز مى خواند و اگر مى گفتند: خير، مى فرمود: «خود بر مُرده تان نماز بخوانيد».
امّا پس از آن كه خداوند عز و جل فتوحات را نصيب ايشان كرد، فرمود: «من به مؤمنان از خودشان صاحب اختيارترم. پس، هر كس بدهى برجاى گذارَد، برعهده من است و هر كس مالى برجاى گذارْد، از آنِ وارثان اوست».
۱.مسند ابن حنبل: ج 3 ص 141 ح 7904.
الإمام الصادق عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أيُّما مُؤمِنٍ أو مُسلِمٍ ماتَ وتَرَكَ دَينا لَم يَكُن في فَسادٍ و لا إسرافٍ، فَعَلَى الإِمامِ أن يَقضِيَهُ، فَإِن لَم يَقضِهِ فَعَلَيهِ إثمُ ذلِكَ، إنَّ اللّهَ تَبارَكَ و تَعالى يَقولُ: «إِنَّمَاالصَّدَقَـتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَـكِينِ» ۱. الآيَةُ. فَهُوَ مِنَ الغارِمينَ ۲، ولَهُ سَهمٌ عِندَ الإِمامِ، فَإِن حَبَسَهُ فَإِثمُهُ عَلَيهِ. ۳
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «هر مؤمن يا مسلمانى بميرد و قرضى داشته باشد، به شرط آن كه از بابت فساد يا اسراف نباشد، بر پيشواست كه آن را بپردازد و اگر نپردازد، گناهش به گردن اوست. خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى فرمايد: «صدقات، در حقيقت، از آنِ فقيران و مستمندان است» تا آخر آيه. چنين كسى از جمله بدهكاران ۴ است و نزد پيشوا، سهمى دارد، و اگر آن را نگه دارد، گناهش بر اوست.
۱.التوبة: 60 ونصّها: «إِنَّمَا الصَّدَقَـتُ لِلْفُقَرَآءِ وَالْمَسَـكِينِ وَالْعَـمِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِى الرِّقَابِ وَالْغَـرِمِينَ»
۲.الغارم: الذي يلتزم ما ضمنه وتكفّل به ويؤدّيه، والغُرم أداء شيء لازم (النهاية: ج 3 ص 363 «غرم»).
۳.الكافي: ج 1 ص 407 ح 7 عن صباح بن سيابة، بحار الأنوار: ج 27 ص 249 ح 9.
۴.. كلمه «غارمين (بدهكاران)» بعد از فقيران و مستمندان در آيه شريف آمده است.
الإمام الصّادق عليه السلام:مَن كانَ لَهُ عَلى رَجُلٍ مالٌ أخَذَهُ ولَم يُنفِقهُ في إسرافٍ أو في مَعصِيَةٍ، فَعَسَرَ عَلَيهِ أن يَقضِيَهُ، فَعَلى مَن لَهُ المالُ أن يُنظِرَهُ حَتّى يَرزُقَهُ اللّهُ فَيَقضِيَهُ، وإن كانَ الإِمامُ العادِلُ قائِما فَعَلَيهِ أن يَقضِيَ عَنهُ دَينَهُ، لِقَولِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «مَن تَرَكَ مالاً فَلِوَرَثَتِهِ، ومَن تَرَكَ دَينا أو ضَياعا فَعَلَى الإِمامِ ما ضَمِنَهُ الرَّسولُ». ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس از مردى پولى طلبكار باشد كه از او قرض گرفته؛ امّا آن را به اسراف يا در راه گناه خرج نكرده باشد و بدهكار نتواند آن را به او برگردانَد، صاحب مال بايد به وى مهلت دهد تا آن كه خداوند، او را گشايش دهد و بدهى اش را پرداخت كند، و اگر پيشواى دادگر روى كار باشد، برعهده اوست كه بدهى وى را بپردازد؛ زيرا پيامبر خدا فرموده است: «هر كس مالى از خود برجاى گذارد، از آنِ وارثان اوست و هر كس بدهى يا عائله اى برجاى گذارد، بر پيشواست آنچه را پيامبر، ضمانتش كرده است».
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 94، بحار الأنوار: ج 103 ص 148 ح 1.
الكافي عن سفيان بن عيينة عن الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قالَ: «أنَا أولى بِكُلِّ مُؤمِنٍ مِن نَفسِهِ، وعَلِيٌّ أولى بِهِ مِن بَعدي».
فَقيلَ لَهُ: ما مَعنى ذلِكَ؟ فَقالَ:
قَولُ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله: مَن تَرَكَ دَينا أو ضَياعا فَعَلَيَّ، ومَن تَرَكَ مالاً فَلِوَرَثَتِهِ، فَالرَّجُلُ لَيسَت لَهُ عَلى نَفسِهِ وِلايَةٌ إذا لَم يَكُن لَهُ مالٌ، ولَيسَ لَهُ عَلى عِيالِهِ أمرٌ وَلا نَهيٌ إذا لَم يُجرِ عَلَيهِمُ النَّفَقَةَ، وَالنَّبِيُّ وأميرُ المُؤمِنينَ عليهماالسلام ومَن بَعدَهُما ألزَمَهُم هذا.
فَمِن هُناكَ صاروا أولى بِهِم مِن أنفُسِهِم، وما كانَ سَبَبُ إسلامِ عامَّةِ اليَهودِ إلّا مِن بَعدِ هذَا القَولِ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله،
الكافىـ به نقل از سفيان بن عُيَينَه ـ: [امام صادق عليه السلام] فرمود كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من نسبت به هر مؤمنى از خود او سزاوارترم و پس از من، على نسبت به او سزاوارتر است».
به ايشان (امام صادق عليه السلام) گفته شد: معناى اين سخن چيست؟
فرمود: «اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله كه: هر كس بميرد و بدهى يا عائله اى [بى سرپرست] برجاى گذارد، برعهده من است و هر كس بميرد و مالى برجاى گذارد، از آنِ وارثان اوست. پس، هر گاه مردى مالى نداشته باشد، برخود ولايتى [و قدرت تصرّف] ندارد و هر گاه هزينه عائله خويش را نپردازد، بر آنان اختيار امر و نهى ندارد و پيامبر و اميرمؤمنان و امامان پس از آن دو، ملزم بدان (تأمين مخارج عائله اش) هستند.
از اين جاست كه ايشان از خودِ آنان به آنان
۱.الكافي: ج 1 ص 406 ح 6، بحار الأنوار: ج 27 ص 248 ح 8.