فیلترها
نتایج جستجو برای «واقعیت دنیای نکوهیده»: ۱۰ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يَقولُ اللّهُ عز و جل: يا دُنيا مُرّي عَلى عَبدِيَ المُؤمِنِ بِأَنواعِ البَلايا وما هُوَ فيهِ مِن أمرِ دُنياهُ، وضَيِّقي عَلَيهِ في مَعيشَتِهِ، ولا تَحلَولي لَهُ فَيَسكُنَ إلَيكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل مى فرمايد: «اى دنيا! با انواع بلاها، بر بنده مؤمن من تلخ شو و امور دنيايش را به كام او شرنگ ساز و زندگى اش را بر او تنگ گردان و برايش شيرين مشو كه به تو دل بستگى پيدا كند».
۱.المؤمن: ص 24 ح 33 عن الإمام الباقر عليه السلام، بحار الأنوار: ج 72 ص 52 ح 73.
عنه صلى الله عليه و آله:كانَ تَحتَ الجِدارِ الَّذي ذَكَرَهُ اللّهُ تَعالى في كِتابِهِ: «وَ كَانَ تَحْتَهُ كَنزٌ لَّهُمَا» ۱ لَوحٌ مِن ذَهَبٍ مَكتوبٌ فيهِ:
بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ
عَجَبا لِمَن أيقَنَ بِالمَوتِ كَيفَ يَفرَحُ، وعَجَبا لِمَن أيقَنَ بِالقَدَرِ كَيفَ يَحزَنُ، وعَجَبا لِمَن أيقَنَ بِزَوالِ الدُّنيا وتَقَلُّبِها بِأَهلِها كَيفَ يَطمَئِنُّ قَلبُهُ إلَيها، لا إلهَ إلَا اللّهُ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در زير آن ديوارى كه خداوند متعال در كتابش از آن ياد كرده و فرموده است: «و در زير آن، گنجى متعلّق به آن دو نفر [كودك يتيم] بود» ، لوحى زرّين قرار داشت و در آن، چنين نوشته شده بود:
«به نام خداوند بخشنده مهربان. در شگفتم از كسى كه به مرگ، يقين دارد، چگونه شاد مى شود؟ و در شگفتم از كسى كه به تقدير، يقين دارد، چرا اندوهگين مى شود؟ و در شگفتم از كسى كه به از كف رفتن دنيا و بى وفايى آن به اهلش، يقين دارد، چگونه به آن دل خوش مى كند؟ معبودى جز خدا نيست».
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن ذي غِنىً إلّا سَيَوَدُّ يَومَ القِيامَةِ لَو كانَ إنَّما اُوتِيَ فِي الدُّنيا قوتا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ توانگرى نيست، مگر آن كه در روز قيامت، آرزو خواهد كرد كه اى كاش در دنيا، به اندازه نياز به او داده مى شد.
۱.شُعب الإيمان: ج 7 ص 300 ح 10378 عن أنس.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا را براى اهلش وا گذاريد؛ زيرا هركس كه از دنيا بيش از اندازه كفايتش برگيرد، نادانسته، [عواملِ]مرگ خود را برگرفته است.
عنه صلى الله عليه و آله:اُترُكُوا الدُّنيا لِأَهلِهَا، اترُكُوا الدُّنيا لِأَهلِهَا، اترُكُوا الدُّنيا لِأَهلِها؛ فَإِنَّهُ مَن أخَذَ مِنَ الدُّنيا فَوقَ ما يَكفيهِ فَإِنَّهُ يَأخُذُ مِن جَنَّتِهِ ولا يَشعُرُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا را براى اهلش رها كنيد، دنيا را براى اهلش رها كنيد، دنيا را براى اهلش رها كنيد؛ زيرا هر كس كه از دنيا بيش از اندازه كفايتش بردارد، ناخودآگاه، از بهشت خود بر مى دارد [و كم مى كند].
۱.الفردوس: ج 1 ص 108 ح 363 عن أنس.
عنه صلى الله عليه و آله:اللّهُمَّ اجعَل رِزقَ آلِ مُحَمَّد قوتا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! روزىِ خاندان محمّد را در حدّ نياز قرار بده.
۱.صحيح مسلم: ج 2 ص 730 ح 126 عن أبي هريرة؛ مشكاة الأنوار: ص 492 ح 1640 عن الإمام زين العابدين عليه السلام وفيه «اللّهم اجعل رزق محمّد وآل محمّد الكفاف»، بحار الأنوار: ج 72 ص 60.
عنه صلى الله عليه و آلهـ في وَصِيَّتِهِ لِعَلِيٍّ عليه السلام ـ: يا عَلِيُّ، ما أحَدٌ مِنَ الأَوَّلينَ وَالآخِرينَ إلّا وهُوَ يَتَمَنّى يَومَ القِيامَةِ أنَّهُ لَم يُعطَ مِنَ الدُّنيا إلّا قوتا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـ: اى على! از پيشنيان و پسينيان، هيچ كس نيست، مگر آن كه در روز قيامت آرزو مى كند كه اى كاش از دنيا، جز به اندازه نياز، به او داده نمى شد.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 363 ح 5762 عن حمّاد بن عمرو وأنس بن محمّد عن أبيه جميعا عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 77 ص 54 ح 3.
صحيح البخاري عن عَمرو بن عَوفٍ الأَنصاريّ:إنَّ رَسولَ اللّه صلى الله عليه و آله بَعَثَ أبا عُبَيدَةَ بنَ الجَرّاحِ إلَى البَحرَينِ يَأتي بِجِزيَتِها، وكانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله هُوَ صالَحَ أهلَ البَحرَينِ وأمَّرَ عَلَيهِمُ العَلاءَ بنَ الحَضرَمِيِّ، فَقَدِمَ أبو عُبَيدَةَ بِمالٍ مِنَ البَحرَينِ، فَسَمِعَتِ الأَنصارُ بِقُدومِ أبي عُبَيدَةَ فَوافَت صَلاةَ الصُّبحِ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، فَلَمّا صَلّى بِهِمُ الفَجرَ انصَرَفَ، فَتَعَرَّضوا لَهُ، فَتَبَسَّمَ رَسولُ اللّه صلى الله عليه و آله حينَ رَآهُم، وقالَ: أظُنُّكُم قَد سَمِعتُم أنَّ أبا عُبَيدَةَ قَد جاءَ بِشَيءٍ!
قالوا: أجَل يا رَسولَ اللّه.
قالَ: فَأَبشِروا وأمِّلوا ما يَسُرُّكُم، فَوَاللّهِ لَا الفَقرَ أخشى
صحيح البخارىـ به نقل از عمرو بن عوف انصارى ـ: پيامبر خدا، ابو عبيده جرّاح را به بحرين فرستاد تا جزيه آن را بياورد. پيامبر خدا با مردم بحرين [بر پرداخت جزيه]مصالحه كرده و علاء بن حَضرَمى را به اميرى ايشان گماشته بود. ابو عبيده با اموالى از بحرين آمد. انصار، خبر ورود ابو عبيده را شنيدند. نماز صبح را با پيامبر خدا گزاردند و ايشان، چون نماز صبح را با آنان خواند، برگشت. انصار، جلو او آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله، وقتى آنها را ديد، لبخندى زد و فرمود: «گمان مى كنم شنيده ايد كه ابو عبيده چيزى آورده است».
گفتند: آرى، اى پيامبر خدا!
فرمود: «پس مژده باد بر شما و اميدوار باشيد به چيزى كه خوش حالتان مى كند. به خدا سوگند، من از فقر بر شما نمى ترسم؛ بلكه از اين براى شما مى ترسم كه دنيا بر شما
۱.صحيح البخاري: ج 3 ص 1152 ح 2988 وج 4 ص 1473 ح 3791.
تنبيه الخواطر:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ في دُعائِهِ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن دُنيا تَمنَعُ خَيرَ الآخِرَةِ، ومِن حَياةٍ تَمنَعُ خَيرَ المَماتِ. ۱
تنبيه الخواطر:پيامبر خدا در دعايش مى گفت: «خدايا! پناه مى برم به تو از دنيايى كه مانع خير آخرت شود، و از زندگى اى كه مانع خير مرگ گردد».
۱.تنبيه الخواطر: ج 1 ص 273، بحار الأنوار: ج 98 ص 260.
سنن الترمذي عن ابن عمر:قَلَّما كانَ رَسولُ اللّه صلى الله عليه و آله يَقومُ مِن مَجلِسٍ حَتّى يَدعُوَ بِهؤُلاءِ الدَّعَواتِ لِأَصحابِهِ:
اللّهُمَّ اقسِم لَنا مِن خَشيَتِكَ ما يَحولُ بَينَنا وبَينَ مَعاصيكَ، ومِن طاعَتِكَ ما تُبَلِّغُنا بِهِ جَنَّتَكَ، ومِنَ اليَقينِ ما تُهَوِّنُ بِهِ عَلَينا مُصيباتِ الدُّنيا، ومَتِّعنا بِأَسماعِنا وأبصارِنا وقُوَّتِنا ما أحيَيتَنا، وَاجعَلهُ الوارِثَ مِنّا، وَاجعَل ثَأرَنا عَلى مَن ظَلَمَنا، وَانصُرنا عَلى مَن عادانا، ولا تَجعَل مُصيبَتَنا في دينِنا، ولا تَجعَلِ الدُّنيا أكبَرَ هَمِّنا، ولا مَبلَغَ عِلمِنا، ولا تُسَلِّط عَلَينا مَن لا يَرحَمُنا. ۱
سنن الترمذىـ به نقل از ابن عمر ـ: كمتر پيش مى آمد كه پيامبر خدا از مجلسى برخيزد و اين دعاها را براى اصحابش نخواند:
«بار خدايا! چنان ترسى از خودت نصيب ما كن كه مانعى ميان ما و نافرمانى از تو گردد، و چنان اطاعتى از خودت كه با آن، ما را به بهشتت برسانى، و چنان يقينى كه به سبب آن، [تحمّل] مصيبت ها و گرفتارى هاى دنيا را بر ما آسان گردانى. تا زنده ايم، ما را از گوش هايمان و چشم هايمان و نيرويمان بهره مند گردان و آن را وارث ما قرار ده و خونخواهى ما را از كسى قرار ده كه به ما ستم كند و ما را بر هر كه با ما دشمنى كند، پيروزى بخش. مصيبت ما را در دينمان قرار مده. دنيا را بزرگ ترين همّ و غمّ ما و نهايت دانش و شناخت ما قرار مده و كسى را كه به ما رحم نمى كند، بر ما مسلّط مگردان».
۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 528 ح 3502؛ عوالي اللآلي: ج 1 ص 159 ح 144.