الاحتجاجـ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهماالسلام ـ: هر كس كه ادّعا مى كند خداوند عز و جلبندگانش را بر گناه، مجبور مى كند يا خارج از توانشان را، به آنان تكليف مى كند، از دست كُشت او نخوريد و گواهى اش را نپذيريد و پشتِ سرش نماز نخوانيد و چيزى از زكات به او نپردازيد.

بحار الأنوارـ به نقل از مفضّل بن عمر ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: نه جبر است و نه تفويض بلكه امرى است ميان اين دو. پرسيدم: امر ميان اين دو چيست؟ فرمود: براى مثال مردى را مى بينى كه گناه مى كند و تو او را از آن باز مى دارى اما او نمى پذيرد و تو به حال خود رهايش مى كنى و او گناه خود را انجام مى دهد. پس، چون او به نهى تو اعتنايى نكرده و در نتيجه، به حال خود رهايش كرده اى نبايد گفت كه تو او را به گناه دستور داده اى.

امام على عليه السلامـ در پاسخ مردى كه از تقديرپرسيد ـ: دريايى ژرف است، در آن فرو مرو. عرض كرد: اى امير مؤمنان! مرا از تقدير، آگاه كن. فرمود: راز خداست، خود را (براى دانستن آن) به زحمت مينداز. (سه باره) پرسيد: اى امير مؤمنان! مرا از تقدير آگاه فرما. فرمود: حال كه اصرار دارى، بدان كه تقدير، امرى است ميان دو امر؛ نه جبر است و نه تفويض (واگذارى امور).