التوحيدـ به نقل از عمرو بن جميع، از امام صادق، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: امام حسين عليه السلام بر معاويه درآمد. معاويه به او گفت: چه چيز، پدرت را وا داشت كه بصريان را بكُشد و شبِ همان روز، با دو جامه معمولى، در خيابان ها و كوچه هايشان بچرخد؟ فرمود: «علمش به اين كه در آنچه به او بايد برسد، خطا نمى رود و آنچه خطا رفته، نبايد مى رسيده است، او را به اين كار [شجاعانه] وا داشت». معاويه گفت: راست گفتى.

الأخبار الطِّوال:امام حسين عليه السلام از بَطنُ الرُّمّه ۴ حركت كرد. عبد اللّه بن مطيع ـ كه از عراق بازمى گشت ـ او را ديد. بر ايشان سلام داد و گفت: پدر و مادرم فدايت باد، اى فرزند پيامبر خدا! چه چيز، تو را از حرم خدا (مكّه) و حرم جدّت (مدينه) بيرون آورده است؟ امام عليه السلام فرمود: «كوفيان به من نامه نوشته و از من خواسته اند كه به اميد زنده كردن نشانه هاى حق و ميراندن بدعت ها، بر آنان درآيم». ابن مطيع به او گفت: تو را به خدا سوگند مى دهم كه به كوفه نروى كه ـ به خدا سوگند ـ، اگر به آن جا بروى، بى ترديد، تو را مى كُشند. امام حسين عليه السلام فرمود: « «به ما چيزى نمى رسد، جز آنچه خدا براى ما نوشته است» ». سپس با او خداحافظى كرد و رفت.