امام باقر عليه السلام:اعضا و جوارح، بر ضدّ مؤمن گواهى نمى دهند، بلكه عليه كسى شهادت مى دهند كه مستحقّ عذاب است. مؤمن كار نامه اش به دست راست او داده مى شود.

امام صادق عليه السلام:خداى تبارك و تعالى چون بخواهد به حساب مؤمن رسيدگى كند كار نامه اش را به دست راست او دهد و ميان خود و او به حسابش رسيدگى نمايد. پس گويد: بنده من! چنين و چنان كرده اى و فلان و بهمان كار را انجام داده اى! عرض مى كند: آرى، پروردگارا من اين كارها را كرده ام. خداوند مى فرمايد: من آنها را بر تو بخشيدم و تبديل به كارهاى نيك كردم. پس، مردم گويند: سبحان اللّه! اين بنده حتى يك گناه هم نداشت؟ اين است معناى سخن خداوند عزّ و جلّ: «اما آن كس كه نامه اش به دست راست او داده شود زودا كه آسان حسابرسى شود و به سوى كسان خود شادمان برگردد».

الكافىـ به نقل از معاوية بن وهب ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد: هر گاه بنده توبه خالص كند، خداوند او را دوست بدارد و در دنيا و آخرت برايش پرده پوشى كند. عرض كردم: چگونه برايش پرده پوشى مى كند؟ ـ فرمود: گناهانى كه دو فرشته او برايش نوشته اند، از ياد آنها مى برد و به اعضا و جوارح او وحى مى كند: گناهان او را بپوشانيد و به جاهاى مختلف زمين وحى مى فرمايد: گناهانى را كه در جاى جاى شما انجام مى داد، بپوشانيد. بنا بر اين، آن گاه كه خدا را ديدار كند، چيزى نيست كه به گناهان او گواهى دهد.

امام باقر عليه السلام:منظور از آيه «و امّا كسى كه نامه اش به دست راست او داده شود» ابو سلمه عبد اللّه بن عبد الاسود بن هلال مخزومى است كه از قبيله بنى مخزوم بود. و مقصود از «و اما كسى كه نامه اش از پشت سرش به او داده شود» اسود بن عبد الاسود بن هلال مخزومى است كه در روز بدر به دست حمزة بن عبد المطلب كشته شد.

امام صادق عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى. هر گاه براى بنده اى بد بخواهد، در حضور مردم از او حسابرسى كند و محكومش نمايد و كار نامه اش را به دست چپ او دهد. اين است مراد سخن خداوند عزّ و جلّ كه مى فرمايد: «و امّا كسى كه نامه اش از پشت سر به او داده شود، زودا كه بگويد: واى بر من هلاك شدم و به آتش افروخته در آيد، كه او در دنيا نزد كسانش شادمان زيسته بود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ آنگاه كه به ايشان عرض شد: چه طولانى است آن روز [قيامت]ـ: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، [آن روز] براى مؤمن بسيار كم و كوتاه باشد تا جايى كه از يك نماز واجب كه در دنيا مى خواند كوتاهتر است.

بحار الأنوارـ به نقل از ابو درداء ـ: از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى فرمايد: كسى كه [در دنيا با ارتكاب گناه]به خود ستم كرده باشد، در آن روزى كه اندازه آن پنجاه هزار سال است نگه داشته مى شود چندان كه خداوند اندوه را به درون او مى برد. سپس به او رحم مى كند و به بهشت مى بردش. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: ستايش از آن خدايى است كه اندوه از ما بزدود، خدايى كه در طول مدت محشر [غم و اندوه]به درون آنها وارد كرد.

الأمالى للطوسى:امام صادق عليه السلام فرمود: هان! پيش از آن كه به حساب شما رسيدگى شود، خود به حسابتان رسيدگى كنيد؛ زيرا قيامت پنجاه ايستگاه دارد كه هر ايستگاهى هزار سال، از آن سالهايى كه شما مى شماريد، طول مى كشد. حضرت سپس اين آيه را تلاوت كرد: «در روزى كه مقدار آن پنجاه هزار سال است».

امام صادق عليه السلام:اگر قرار باشد كار رسيدگى به حساب خلايق را كسى جز خدا به عهده بگيرد، پنجاه هزار سال بايد درنگ كنند تا حسابرسى آنان تمام شود. امّا خداوند سبحان اين كار را در يك ساعت تمام مى كند.

امام صادق عليه السلام:آن روز (قيامت) به نيمه نرسيده كه بهشتيان در بهشت به خواب نيمروزى مى پردازند و دوزخيان در دوزخ [يعنى در كمتر از نصف روز تكليف همه معلوم مى شود].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس به حوضِ من ايمان نداشته باشد، خداوند او را بر حوضم وارد نكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند با دادن حوض به من، مرا گرامى داشت و بر پيامبران پيش از خودم برتريم داد. [بزرگى] آن حوض [به اندازه فاصله]ميان ايله و صنعا است و در آن ظرفهايى به شمار ستارگان آسمان است. دو خليج از آب در آن جريان دارد. آبش از شير سفيدتر است و از عسل شيرينتر. ريگهايش زمرّد و ياقوت است و جلگه اش مشك تيز بوى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[وسعت] حوض من به اندازه يك ماه راه است. آبش سفيدتر از شير است و بويش خوشتر از مشك و آبخورهايش به اندازه ستارگان آسمان. هر كس از آن بنوشد، هرگز تشنه نشود. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كوثر به من داده شد، من دستم را در آن زدم. ديدم مشكى تيز بوى است و ريگهايش مرواريد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من در كنار حوض به كسانى از شما كه بر من وارد مى شوند مى نگرم. پس، به خدا سوگند، مردانى از برابر من مى گذرند و من مى گويم: پروردگار من! اينان از امّت من هستند. و خداوند مى فرمايد: تو نمى دانى كه بعد از تو چه كردند، آنان پيوسته به گذشته جاهلى خود برمى گشتند.