المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از سَلَمة بن عبد الرحمان ـ: مردى را كه داراى دو سر، دودهان، دو بينى، دو پيش، دو پس و چهار چشم در يك بدن بود، نزد عمر آوردندكه خواهرش هم با او بود. عمر، صحابيان را گِرد آورد و از آنان درباره وى پرسيد. همه درماندند. آن گاه به نزد على عليه السلام، كه در باغ خود بود، آمدند. على عليه السلام فرمود: «داورى درباره وى، اين است كه خوابش كنيد. اگر همه چشم هايش بسته شد يا از هر دودهنْ خُرناس كشيد، يك بدن است؛ و اگر بعضى از چشم ها باز مانْد يا از يك دهنْ خُرناس كشيد، دو بدن است. اين، يك نوع داورى! امّا داورى ديگر، اين است كه به وى غذا داده و آبْ نوشانده شود تا كاملاً سيرگردد. اگر از هر دو خروجىْ ادرار كرد و از هر دو خروجىْ مدفوع نمود، يك بدن است؛ و اگر [فقط] از يك

الأمالى، صدوقـ به نقل از حُمران بن اَعيَن، از ابو محمّد (پير كوفيان) ـ: هنگامى كه حسين بن على عليه السلام كشته شد، دو نوجوان كم سال از لشكرگاه او اسير شدند و آنها را نزد عبيد اللّه بن زياد آوردند. او يكى از زندانبان هايش را فرا خواند و گفت: اين دو نوجوان را نزد خود، نگاه دار و به آنها غذاى گوارا مخوران و آب خُنَك منوشان و زندان را بر آنها سخت بگير. دو نوجوان، روز را روزه مى گرفتند و چون شب، آن دو را در بر مى گرفت، دو قرص نان جو و كوزه اى آب خوردن برايشان مى آوردند. چون حبس دو نوجوان به طول انجاميد و نزديك به سال شد، يكى از آن دو به ديگرى گفت: اى برادر! حبس ما طول كشيد و نزديك است كه عمر ما به سر آيد و بدن هايمان، فرسوده شود. پس هر گاه پيرمرد آمد، جايگاهمان را به او بگو تا شايد به خاطر