امام على عليه السلام:هر كه زر و سيم را دوست داشته باشد، او بنده دنياست.

امام على عليه السلام:آيا شما در جاى پيشينيان خود نيستيد كه عمرهايشان از شما درازتر بود و آثارشان پاينده تر و آرزوهايشان بيشتر و شمارشان فراوانتر و سپاهشان انبوهتر؟ دنيا را پرستيدند، آن هم چه پرستيدنى و آن را برگزيدند چه برگزيدنى! اما از اين دنيا بى هيچ توشه اى و بى هيچ مركبى كه آنها را به سر منزل مقصود رساند، كوچيدند.

امام على عليه السلام:خواهشهاى نفسانى، خِرد او را متلاشى مى كند و دنيا، دلش را مى ميراند و نفس او، شيفته دنيا مى گردد، پس او بنده دنيا و بنده هر كسى مى شود كه چيزى از دنيا به دست دارد، به هر طرف كه دنيا برود، او نيز به همان سو مى رود، و به هر سو كه دنيا رو كند او نيز به همان طرف رو مى كند.

امام حسين عليه السلام:همانا مردمان بنده دنيايند و دين لقلقه زبان آنهاست و هر جا منافعشان [به وسيله دين]بيشتر تأمين شود زبان مى چرخانند و چون به بلا آزموده شوند آنگاه دين داران اندكند.

امام حسين عليه السلام:مردم، بنده دنيايند و به ظاهر، دم از دين مى زنند و تا زمانى كه زندگى شان تأمين شود، از آن دفاع مى كنند؛ امّا چون در بوته آزمايش قرار گيرند، ديندارانْ اندك اند.