فیلترها
نتایج جستجو برای «شرایط کسی که امر به معروف می کند»: ۶ حدیث
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن أمَرَ بِمَعروفٍ فليَكُنْ أمرُهُ ذلكَ بِمَعروفٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه به كار خوبى فرمان مى دهد، بايد اين فرمان دادن را با شيوه خوبى انجام دهد.
۱.كنز العمّال: 5523.
عنه صلى الله عليه و آلهـ لَمّا قيلَ لَهُ: لا نَأمُرُ ولا نَنهى إلّا بِماعَمِلنا بِهِ أو انتَهَينا عَنهُ كُلِّهِ ـ: لا، بَل مُروا بِالمَعروفِ وإن لَم تَعمَلوا بِهِ كُلِّهِ، وانهَوا عَنِ المُنكَرِ وإن لَم تَنتَهوا عَنهُ كُلِّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ وقتى به ايشان عرض شد: ما تنهابه چيزهايى امر و نهى مى كنيم كه خودمان به طور كامل آنها را رعايت كنيم ـفرمود: نه، بلكه به خوبيها فرمان دهيد هر چند خودتان به همه آنها عمل نكنيد و از زشتيها باز داريد، گرچه خود از همه آنها خوددارى نورزيد.
۱.تنبيه الخواطر: 2/213.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنّي لأَرفَعُ نَفسي أن أنهى النّاسَ عَمّا لَستُ أنتَهي عَنهُ، أو آمُرَهُم بِما لا أسبِقُهُم إلَيهِ بعَمَلي. ۱
امام على عليه السلام:من شأن خود را بالاتر از آن مى دانم كه آنچه را خودم ترك نمى كنم مردم را از آنها باز دارم، يا به كارى فرمانشان دهم كه خود جلوتر به آن عمل نكنم.
۱.غرر الحكم: 3780.
عنه عليه السلام:لَعَنَ اللّهُ الآمِرينَ بِالمَعروفِ التّارِكينَ لَهُ، والنّاهينَ عَنِ المُنكَرِ العامِلينَ بِهِ. ۱
امام على عليه السلام:نفرين خدا بر كسانى كه به خوبى فرمان مى دهند و خود آن را فرو مى گذارند و بر كسانى كه از زشتى باز مى دارند و خود مرتكب آن مى شوند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 129
عنه عليه السلام:وانهَوا عَنِ المُنكَرِ وتَناهَوا عَنهُ؛ فإنَّمااُمِرتُم بِالنَّهيِ بَعدَ التّناهي. ۱
امام على عليه السلام:از زشتكارى نهى كنيد و خود از آن باز ايستيد؛ زيرا كه شما فرمان داريد ابتدا خود از كار زشت باز ايستيد و سپس ديگران را نهى كنيد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 105.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنَّما يَأمُرُ بِالمَعروفِ ويَنهىعَنِ المُنكَرِ مَن كانَت فيهِ ثَلاثُ خِصالٍ: عامِلٌ بِما يَأمُرُ بِهِ وتارِكٌ لِما يَنهى عَنهُ، عادِلٌ فيما يَأمُرُ عادِلٌ فيما يَنهى، رَفيقٌ فيما يَأمُرُ ورَفيقٌ فيما يَنهى. ۱
امام صادق عليه السلام:كسى [بايد] امر به معروف و نهى از منكر كند كه سه خصوصيت در او باشد: به آنچه فرمان مى دهد، خود عمل كند. آنچه را نهى مى كند، خود نيز ترك گويد. در امر و نهى خود عدالت را رعايت كند و در امر و نهيش، طريق ملايمت پيش گيرد.
۱.الخصال: 109/79.