امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در سفرى بر ناقه خود سوار بود، كه ناگاه فرود آمد و پنج بار سجده كرد و دوباره سوار ناقه شد. همسفران گفتند: اى پيامبر خدا! ما از شما رفتارى ديديم كه قبلاً نديده بوديم! پيامبر خدا فرمود: «آرى. جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و مرا از جانب خداوند عز و جل بشارت هايى داد. از اين رو، براى هر بشارتى، سجده شكرى براى خدا به جاى آوردم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند دَرِ سپاس گزارى را بر روى بنده اى نگشود كه دَرِ فزونى [ـِ نعمت] را بر روى او ببندد.

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در سفرى بر ناقه خود سوار بود، كه ناگاه فرود آمد و پنج بار سجده كرد و دوباره سوار ناقه شد. همسفران گفتند: اى پيامبر خدا! ما از شما رفتارى ديديم كه قبلاً نديده بوديم! پيامبر خدا فرمود: «آرى. جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و مرا از جانب خداوند عز و جلبشارت هايى داد. از اين رو، براى هر بشارتى، سجده شكرى براى خدا به جاى آوردم».

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه: گرامى ترين مردمان نزد خدا كيست؟ ـفرمود: كسى كه چون نعمتى به او داده شود سپاس بگزارد، و هرگاه گرفتار شود شكيب ورزد.

امام على عليه السلام:اگر خداوند بندگان خود را در برابر نا فرمانيش وعده عذاب هم نمى داد، باز واجب بود كه به شكرانه نعمتهايش نافرمانى نشود. ۲

امام على عليه السلام:كمترين وظيفه در قبال مُنعِم اين است كه با نعمتش نافرمانى نشود.

امام على عليه السلام:كمترين وظيفه شما در برابر خداوند اين است كه از نعمتهاى او در راه نا فرمانيش استفاده نكنيد.

امام على عليه السلام:نخستين چيزى كه بر شما در قبال خداوند سبحان واجب است، سپاسگزارى از نعمتهاى او و فراهم آوردن موجبات خشنودى اوست.

امام على عليه السلام:گروهى خدا را از سر سپاسگزارى مى پرستند و اين عبادت آزادگان است.

امام صادق عليه السلام:براى هر نَفَسى از نفسهايت شكرى و بلكه هزار و بيشتر از هزار شكر بر تو واجب است.

امام صادق عليه السلام:هيچ بنده اى نيست، مگر آن كه خدا را بر او حجّتى است؛ چه در گناهى كه مرتكب مى شود و چه در نعمتى كه از شكر آن كوتاهى مى كند.

امام على عليه السلام:شما را به تقواى خدا سفارش مى كنم. چه اندك اند كسانى كه آن را بپذيرند و چنان كه سزاوار است به آن عمل كنند! اينان اندك شمارند و مصداق اين توصيف خداوند سبحان هستند كه مى فرمايد: «و اندكى از بندگان من سپاس گزارند».

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به مردمى نعمت داد، اما آنان شكرش را به جاى نياورند، و در نتيجه، آن نعمتها مايه وبال آنان شد. و مردمى را به مصيبتها گرفتار كرد، ليكن آنان صبر كردند و در نتيجه، آن مصائب به نعمت تبديل شد.

امام جواد عليه السلام:نعمتى كه سپاسگزارى نشود، مانند گناهى است كه آمرزيده نشود.

امام صادق عليه السلام:خداوند متعال به موسى عليه السلام وحى فرمود كه: اى موسى! مرا چنان كه حقّ شكر من است، شكر كن. موسى عرض كرد: پروردگارا! چگونه تو را چنان كه حقّ شكر توست، شكر گويم حال آن كه هر شكرى كه تو را مى گويم خود نعمتى است كه تو به من ارزانى داشته اى؟ فرمود: اى موسى! وقتى كه بدانى توفيق آن شكر را هم من به تو داده ام، مرا چنان كه حقّ شكر من است، شكر كرده اى.

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: شكر كامل، اعتراف خاضعانه زبان باطنى در برابر خداوند متعال است به عجز و ناتوانى از به جا آوردن كمترين شكر او؛ چرا كه توفيقِ شكر، خود نعمت تازه اى است كه بايد شكر آن را به جاى آورد.

امام على عليه السلامـ در نامه خود به حارث هَمْدانى ـنوشت: به كسى كه بر او برترى دارى بسيار بنگر، كه اين يكى از انگيزه هاى شكرگزارى است.

امام صادق عليه السلام:كسى كه خداوند نعمتى به وى ارزانى دارد و در دل آن را [به عنوان نعمت خدادادى]بشناسد، هر آينه شكر آن نعمت را گزارده است.

امام صادق عليه السلام:هيچ بنده اى نيست كه خداوند به او نعمتى دهد، و او آن را از جانب خدا بداند، مگر آن كه خداوند پيش از سپاس گويى او، وى را بيامرزد.

امام صادق عليه السلام:رسول خدا هرگاه امر خوشحال كننده اى برايش پيش مى آمد، مى فرمود: خدا را بر اين نعمت سپاس، و هرگاه پيشامدى مى كرد كه از آن غمگين مى شد، مى فرمود: در هر حال خدا را سپاس.