امام باقر عليه السلام:آخرت، سراى ماندن است و دنيا، سراى نابودى و رفتن. امّا اهل دنيا غافل اند و گويا تنها مؤمنان اند كه مى فهمند و اهل انديشيدن و پند آموختن اند. آنچه با گوش هايشان شنيده اند، آنان را از يادِ خداوندِ عز و جل، كَر نساخته است، و هر زرق و برقى كه چشمانشان ديده، از ياد خدا كورشان نگردانيده است. از اين رو، به پاداش آخرت رسيده اند، چنان كه به اين دانش رسيده اند.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:امام حسين عليه السلام جلو آمد تا روبه روى مردم (لشكر دشمن) ايستاد. به صف هاى انبوهِ سيل آساى آنان و نيز به ابن سعد كه ميان بزرگان كوفه ايستاده بود، نگريست و فرمود: «ستايش، خدايى را كه دنيا را آفريد و آن را سراى نابودى و فرسايش قرار داد و براى اهلش دگرگون شونده و حال به حال قرار داد. فريب خورده، كسى است كه دنيا فريبش داد و بدبخت، كسى است كه به فتنه آن، دچار شد، اين دنيا، شما را نفريبد كه اميد هر كسى را كه به آن اعتماد كند، نااميد مى كند و طمعِ هر كسى را كه به آن دل ببندد، ناكام مى نهد».

امام على عليه السلام:دنيا، سرايى است كه نابودى براى آن رقم خورده است.

امام على عليه السلام:دنيا، سراى نابودى و رنج، و پيشامدها و عبرت هاست. از نشانه نابودگرى [دنيا] آن كه روزگار، زِه كمان خويش را بر كشيده است، تيرهايش به خطا نمى رود و زخم هايش درمان نمى پذيرد؛ زندگان را با تير مرگ نشانه مى رود، تن درستان را با تير بيمارى، و رهيدگان را با تير هلاكت؛ خورنده اى (آدمخوارى) است كه سير نمى شود و نوشنده اى (خون آشامى) است كه سيراب نمى گردد. و از نشانه رنج بودن دنيا آن كه آدمى، آنچه را كه نمى خورد، گِرد مى آورد، و بنايى را كه در آن سُكنا نمى گزيند، مى سازد.

امام على عليه السلام:در شگفتم از كسى كه دنيا، اين سراى نيستى را آباد مى كند، حال آن كه در سراى ماندگارى اقامت خواهد گزيد.

امام على عليه السلام:اى مردم! بدانيد كه دنيا، سراى نيستى است و آخرت، سراى ماندگارى. پس، از گذرگاهتان براى اقامتگاهتان [توشه] برگيريد و در نزد كسى كه رازهاى شما بر او پوشيده نيست، پرده درى مكنيد.

امام على عليه السلام:اگر دنيا براى كسى از شما باقى مى مانْد، به كسى كه دنيا در دست اوست، نرسيده بود.

امام على عليه السلام:از بى خبرى دنياست كه بر يك حال نمى مانَد و از دگرگونى خالى نيست؛ با خراب كردن گوشه اى، گوشه اى ديگر را آباد مى كند و با ناراحت كردن دوستى، دوستى ديگر را شاد مى كند. پس بودنِ در دنيا با خطرها همراه است و اعتماد كردن به آن، فريب خوردن است و دل بستن به آن، نشايد و تكيه كردن به آن، خطاست.

امام على عليه السلام:از عيب هاى دنيا، همين تو را بس كه نمى مانَد.

امام على عليه السلام:از آن دلخواهى كه زوال مى پذيرد و از آن دلدارى كه نيستى مى گيرد، دورى كنيد.

امام على عليه السلام:احوال دنيا، همه لرزان است و دارايى آن، گرفتنى و قابل سپردن به ديگرى.

امام على عليه السلام:دنيا، در حال انتقال از يكى به ديگرى است و از كف رفتنى است. گيرم كه دنيا براى تو بمانَد، تو براى آن نمى مانى.

امام على عليه السلام:هر زمانى از دنيا، سرانجام به پايان مى رسد و هر زنده اى در آن، رو به سوى مرگ و نيستى است.

امام على عليه السلام:در كسب عزّت و افتخارات دنيوى با هم به رقابت برنخيزيد و به زيور و نعمت آن، سرخوش نشويد و بر سختى و مشقّت دنيا، بى تابى مكنيد؛ زيرا كه عزّت و افتخارات دنيا به سر مى آيد و زيور و نعمت آن، زوال مى گيرد و سختى و مشقّتش به پايان مى رسد. هر زمانى از دنيا پايانى دارد و هر زنده اى از آن، به نيستى و پوسيدگى مى انجامد.

امام على عليه السلام:براى كسى كه سراى نيستى را شناخته، سزاوار است كه براى سراى ماندگارى كار كند.

امام على عليه السلام:اى بندگان خدا! از خدا پروا كنيد. و [چونان [مردمانى باشيد كه بر آنان، بانگ زده شد و بيدار شدند و دريافتند كه دنيا، خانه آنها نيست و از اين رو، جايگزينش كردند.

امام على عليه السلام:كجايند آنان كه تا دوردست هاى زمين، پادشاهى كردند؟!

امام على عليه السلام:كجايند آنان كه به دورترين خواست هاى دنيوى رسيدند؟!

امام على عليه السلام:اسباب دنيا از هم گسيختنى است و عاريه هاى آن، بازگشتنى.

امام زين العابدين عليه السلام:شگفتا، بس شگفتا از آن كه براى سراى نيستى مى كوشد و بر سراى ماندگارى چشم مى پوشد!