مجمع البيان:هنگامى كه اسماء بنت عميس با شوهر خود جعفر بن ابى طالب از حبشه برگشت، نزد همسران رسول خدا صلى الله عليه و آله رفت و گفت: آيا درباره ما [زنان]هم چيزى از قرآن نازل شده است؟ گفتند: نه. اسماء نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله رفت و عرض كرد: اى رسول خدا! زن ها محروم و بازنده اند! فرمود: چرا؟ عرض كرد: چون از آنها مانند مردها به خوبى ياد نمى شود. پس خداوند متعال اين آيه «مردان و زنان مسلمان، و مردان و زنان با ايمان، و مردان و زنان عبادت پيشه، و مردان و زنان راستگو، و مردان و زنان شكيبا، و مردان و زنان فروتن، و مردان و زنان صدقه دهنده، و مردان و زنان روزه دار، و مردان و زنان پاكدامن، و مردان و زنانى كه خدا را فراوان ياد مى كنند، خدا براى [همه] آنان آمرزشى و پاداشى بزرگ فراهم ساخته است» ۳

الدرّ المنثور:بيهقى از اسماء دختر يزيدانصارى نقل مى كند كه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله ـ كه در جمع اصحاب نشسته بود ـ آمد و گفت: پدر و مادرم به فدايت! من به نمايندگى از طرف زن ها نزد شما آمده ام و ـ فدايت شوم ـ مى دانم كه هيچ زنى در شرق و غرب عالم نيست كه سخن مرابشنود مگر اين كه با من هم رأى خواهد بود. خداوند تو را به حق سوى مردان و زنان فرستاد و ما هم به تو و خدايى كه تو را فرستاده است ايمان آورديم. ما طايفه زنان محدود و محصور هستيم و اساس خانه هاى شما مى باشيم و خواهش هاى شما را برمى آوريم و فرزندان شما را حامله مى شويم، اما شما مردها بر ما برترى هايى داريد. مثلاً نماز جمعه و جماعت مى خوانيد، به عيادت بيماران مى رويد، تشييع جنازه مى كنيد و پياپى به زيارت حج مى رويد و بالاتر از همه اين