امام سجاد عليه‏السلام: هرگاه ملائكه بشنوند كه مؤمنى در غياب برادر مؤمنش براى او دعا مى‏نمايد و يا به نيكى از او ياد مى‏كند، مى‏گويند: «تو براى برادرت، نيك برادرى هستى. در حالى كه غايب است، برايش دعا مى‏نمايى و از او به نيكى ياد مى‏كنى. خداوند عز و جل، به تو دو برابر آنچه را براى او درخواست كرده‏اى، عطا كرد و دو برابر آنچه او را ستوده‏اى، تو را ستود و تو را بر او برترى است». امّا هرگاه بشنوند كه مؤمنى از برادرش به بدى ياد مى‏كند و يا او را نفرين مى‏نمايد، به او مى‏گويند: «تو براى برادرت، بد برادرى هستى. اى آن كه گناهانش و زشتى‏اش را پوشانده‏اند! باز ايست و به خودت رحم كن و خدا را كه [گناهانت را]برايت پوشانده است، سپاس گوى و بدان كه خداوند عز و جل، از تو به بنده‏اش آگاه‏تر است».

الكافى ـ به نقل از ابراهيم بن هاشم ـ : عبداللّه‏ بن جُندَب را [در روز عَرَفه] در «توقّفگاه [عرفات]» ديدم. ايستادنى به اين زيبايى نديده بودم: يكسره دستانش را به سوى آسمان بركشيده بود و اشك‏هايش بر گونه‏هايش سرازير مى‏شد و به زمين مى‏رسيد. چون مردم به راه افتادند، به او گفتم: «اى ابامحمّد! ايستادنى به زيبايى ايستادن تو نديده بودم». پاسخ داد: «به خدا سوگند، جز براى برادرانم دعا نمى‏كردم؛ چون امام كاظم عليه‏السلاممرا آگاه ساخت كه هر كه در غيابِ برادرش براى او دعا كند، از عرش، او را ندا مى‏دهند: براى تو صد هزار برابر آن است. لذا ناخوش داشتم كه صد هزار دعاى مستجاب را براى يك دعا كه نمى‏دانم مستجاب مى‏شود يا نه، واگذارم».