حدیث دربارهدعا در غياب دوست
الكافي عن إبراهيم بن هاشم: رَأَيتُ عَبدَاللّهِ بنَ جُندَبٍ فِي المَوقِفِ، فَلَم أرَ مَوقِفا كانَ أحسَنَ مِن مَوقِفِهِ؛ ما زالَ مادّا يَدَيهِ إلَى السَّماءِ ودُموعُهُ تَسيلُ عَلى خَدَّيهِ حَتّى تَبلُغَ الأَرضَ، فَلَمّا صَدَرَ النّاسُ قُلتُ لَهُ: يا أبا مُحَمَّدٍ، ما رَأَيتُ مَوقِفا قَطُّ أحسَنَ مِن مَوقِفِكَ. قالَ: وَاللّهِ ما دَعَوتُ إلاّ لاِءِخواني؛ وذلِكَ أنَّ أبَا الحَسَنِ موسى عليهالسلامأخبَرَني أنَّ مَندَعا لِأَخيهِ بِظَهرِ الغَيبِ نودِيَ مِنَ العَرشِ: «ولَكَ مِائَةُ ألفِ ضِعفٍ»، فَكَرِهتُ أن أدَعَ مِائَةَ ألفٍ مَضمونَةً لِواحِدَةٍ لا أدري تُستَجابُ أم لا. ۱
الكافى ـ به نقل از ابراهيم بن هاشم ـ : عبداللّه بن جُندَب را [در روز عَرَفه] در «توقّفگاه [عرفات]» ديدم. ايستادنى به اين زيبايى نديده بودم: يكسره دستانش را به سوى آسمان بركشيده بود و اشكهايش بر گونههايش سرازير مىشد و به زمين مىرسيد. چون مردم به راه افتادند، به او گفتم: «اى ابامحمّد! ايستادنى به زيبايى ايستادن تو نديده بودم».
پاسخ داد: «به خدا سوگند، جز براى برادرانم دعا نمىكردم؛ چون امام كاظم عليهالسلاممرا آگاه ساخت كه هر كه در غيابِ برادرش براى او دعا كند، از عرش، او را ندا مىدهند: براى تو صد هزار برابر آن است. لذا ناخوش داشتم كه صد هزار دعاى مستجاب را براى يك دعا كه نمىدانم مستجاب مىشود يا نه، واگذارم».
۱.الكافي: 2 / 508 / 6، تهذيب الأحكام: 5 / 184 / 615، الأمالي للصدوق: 540 / 723، فلاح السائل: 44، روضة الواعظين: 359، بحار الأنوار: 93 / 384 / 8.