امام على عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خوشا به حال شتابندگان به سوى سايه عرش. عرض شد: اى رسول خدا! آنان چه كسانى هستند؟ فرمود: كسانى كه چون حقّ را بشنوند، بپذيرند و هرگاه حقّ از آنان خواسته شود، دريغ نورزند و براى مردم همان گونه داورى كنند كه براى خود مى كنند.

امام على عليه السلام:از حقّ مگريزيد، آن گونه كه انسان سالم از شخص گر، و تندرست از بيمار مى گريزد.

امام على عليه السلام:كسى كه سينه اش تنگ باشد، تحمّل به جاى آوردن حقّ را ندارد.

امام صادق عليه السلام:خداوند هرگاه خوبى بنده اى را بخواهد، سينه اش را براى اسلام فراخ مى گرداند و هر گاه اين نعمت را به او داد، زبانش را به حقّ گويا كند و دلش را به آن عقيده مند سازد، پس، او به حقّ عمل كند و چون خداوند اين همه را به او دهد، اسلامش را كامل كرده است. و هرگاه خداوند خوبى بنده اى را نخواهد، او را به خودش وا گذارد و سينه اش تنگ و در فشار باشد، اگر حقّى بر زبانش جارى شود، در دل به آن اعتقادى نداشته باشد و چون عقيده قلبى نداشته باشد، خداوند توفيق عمل به آن را به او ندهد.