امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداى متعال: «و اگر نبود بيم آن كه [همه [مردم امّتى واحد گردند، قطعاً براى خانه هاى كسانى كه به [خداى] رحمانْ كفر مى ورزند، سقف ها و نردبان هايى از نقره ـ كه بر آنها بالا روند ـ قرار مى داديم» ـ: [يعنى [اگر خداوند اين كار را بكند، همه مردم، كافر مى شوند.

امام صادق عليه السلام ـ درباره همين آيه ـ:اگر خداوند اين كار را مى كرد، ديگر هيچ كس ايمان نمى آورد؛ ليكن در ميان مؤمنان، توانگر و تهى دست قرار داد و در ميان كافران نيز توانگر و تهى دست. سپس از طريق امر و نهى و صبر و رضايت، آنان را آزمود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مى فرمايد: «اگر [به خاطر] بنده مؤمنم نبود، بر سر كافر، دستارى از گوهر [باارزش] مى بستم».

امام صادق عليه السلام:خداوند فرمود: «اگر بنده مؤمنم دل آزرده نمى شد، بر سر كافر، دستمالى آهنين مى بستم تا هرگز سردرد نگيرد».

امام صادق عليه السلام:خداوند متعال فرمود: «اگر بنده مؤمنم آزرده خاطر نمى شد، هر آينه بر سر منافق، دستارى مى بستم كه تا زنده است، دردى نگيرد».

امام صادق عليه السلام:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به برخوردارى دشمنش از دنيا هرگز لحظه اى اهمّيت نداده است. اگر چنين نبود، در حديث نمى آمد كه: «اگر بيم آن نبود كه مؤمنْ اندوهگين شود، هر آينه براى كافر، دستارى آهنين قرار مى دادم كه هرگز سردرد نگيرد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا. در روز قيامت مى گويد: اى پروردگار من! امروز از من براى دون پايه ترين دوستانت نصيبى قرار ده. خداوند مى فرمايد: «خاموش، اى ناچيز! من در دنيا تو را براى آنان نپسنديدم. امروز، تو را برايشان بپسندم؟!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مى فرمايد: «به عزّت و جلالم و به عظمت و بلنداى مقامم بر فراز عرشم سوگند، بنده مؤمنِ خود را از دنيا و مشغوليات آن و نزديك شدن به آن دور مى كنم، چنان كه شبان دلسوز، اشترانش را از آغل هاى خطرناك و جايگاه هاى مرگبار، دور مى گرداند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در ميان امّت من، كسانى هستند كه اگر فردى از آنها به در خانه يكى از شما بيايد و از وى دينارى بخواهد، به او نمى دهد، اگر درهمى بخواهد، به او نمى دهد، اگر يك فلس (سكه مسى) بخواهد، به او نمى دهد، و همو، اگر از خداوند بهشت را بخواهد، آن را به او مى دهد، هرچند، اگر دنيا را از خدا بخواهد، آن را به او نمى دهد، و اين ندادن دنيا به او، نه از آن روست كه وى در نزد خداوند، بى ارزش باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند بنده مؤمنش را از دنيا پرهيز مى دهد؛ چون دوستش دارد، همچنان كه شما بيمارتان را از خوردن و آشاميدن پرهيز مى دهيد؛ چون از آن بر او مى ترسيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هر گاه بنده اى را دوست بدارد، او را از دنيا پرهيز مى دهد، چنان كه هر يك از شما همواره بيمارش را از آب، پرهيز مى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از خوارى دنيا در نزد خدا، يكى اين است كه يحيى بن زكريّا عليه السلام را يك زن [منحرف،] به قتل رساند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، دنيا را در حالى كه مجسّم شده است، مى آورند و مى گويد: اى پروردگار من! مرا براى يكى از دون پايه ترين اهل بهشت، منزلتى قرار بده. خداوند مى فرمايد: «تو متعفّن تر از آنى. نه! تو و اهل تو، در آتش اند».

امام على عليه السلام:چون روز قيامت شود، دنيا با زيباترين زيور خود مى آيد و مى گويد: پروردگارا! مرا به يكى از دوستانت ببخش. خداوند متعال مى فرمايد: «برو، كه تو هيچى. تو در نزد من، بى ارزش تر از آنى كه به يكى از دوستانم ببخشمت». پس مانند پارچه اى كهنه مچاله و در آتش افكنده مى شود.

امام على عليه السلام:اگر دنيا در نزد خداوندْ پسنديده بود، آن را به دوستانش اختصاص مى داد؛ امّا او دل هاى آنان را از دنيا بگردانيد و مطامع دنيوى را از آنان پاك ساخت.

امام على عليه السلام:از جمله چيزهايى كه تو را به پستى دنيا رهنمون مى شود، اين است كه خداوند از سر لطف و خيرخواهى، دنيا را از نزديكان و دوستانش دور ساخت، و از بهر آزمايش و امتحان، آن را براى دشمنانش گسترانيد.

امام على عليه السلام ـ در نكوهش دنيا ـ:سرايى است كه نزد خداوندش بى ارزش است. از اين رو، حلال آن را با حرامش، و نيكش را با بدش، و زندگى اش را با مرگش، و شيرينى اش را با تلخى اش آميخت. خداوند متعال، آن را براى دوستانش ناب نگردانيد، و از دشمنانش دريغ نورزيد.

امام زين العابدين عليه السلام:از نشانه هاى بى ارزشى دنيا در نزد خداوند متعال، اين است كه سر يحيى بن زكريّا عليه السلام در تشتى از طلا به يك روسپى پيشكش شد، و اين خود، مايه تسلّى خاطر هر آزاده بافضيلتى است كه مى بيند يك فرد بى كمال پست، از دنيا به بهره وافر مى رسد، چنان كه آن روسپى به آن پيشكش گران سنگ دست يافت.

امام زين العابدين عليه السلام:با حسين عليه السلام به راه افتاديم. ايشان در هيچ منزلى فرود نمى آمد و از آن نمى كوچيد، مگر آن كه از يحيى بن زكريّا عليه السلام و كشته شدن او ياد مى كرد. روزى فرمود: «از بى ارزشى دنيا در نزد خداست كه سر يحيى بن زكريّا عليه السلام به فاحشه اى از فاحشه هاى بنى اسرائيل پيشكش شد».

امام صادق عليه السلام:خداوند، بنده مؤمنش را با بلا (گرفتارى) مى نوازد، همچنان كه مسافر با تحفه ها خانواده اش را مى نوازد، و او را از دنيا پرهيز مى دهد، همچنان كه پزشك، بيمار را پرهيز مى دهد.