فیلترها
نتایج جستجو برای «حمد خدا گفتن و درود فرستادن بر رسول خدا»: ۱ حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گفتارى كه با سپاس خدا شروع نشود، چون دستْ بريده، گفتارى نا تمام است. ۳
۱.قال الشريف الرضيّ رحمه الله: هذا القول مجاز، و إنّما شبّه ـ عليه الصلاة و السلام ـ الأمر الذي تَهُمّ الإفاضة فيه و تمسّ الحاجة إلى الكلام عليه، إذا لم ينظر فيه حمد اللّه سبحانه و تعالى، بالأقطع اليد من حيث كان قالصا عن السُّبوغ، و ناقصا عن البلوغ.
و ممّا يقوّي ذلك ما رواه أبو هريرة أيضا قال: قال عليه الصلاة و السلام: «الخطبة التي ليس فيها شهادة كاليد الجذماء. فأقام ـ عليه الصلاة و السلام ـ نقصان الخطبة مقام نقصان الخلقة.
و ممّا يشبه هذا الخبر الحديثُ الآخر الذي ذكره أبو عبيد القاسم بن سلاّم في كتابه «غريب الحديث»، و هو قوله عليه الصلاة و السلام: «مَن تعلّم القرآن ثمّ نسيه لقي اللّه سبحانه و هو أجذم» قال: و الأجذم: المقطوع اليد (المجازات النبويّة: 244 / 197).
۲.سنن أبي داوود: 4 / 261 / 4840.
۳.1. سيّد رضى مى گويد: در اين گفتار، مجاز به كار رفته است و پيامبر اكرم، كارى را كه سخن گفتن در آن اهمّيت داشته و به آغازگرى سخن در آن نياز افتاده است، در صورتى كه حمد و سپاس الهى در آن به چشم نخورد، به دستِ بُريده تشبيه نموده است؛ زيرا چنين دستى از انجام دادن مطلوب كار و از به فرجام رساندن آن، ناتوان است. روايتى ديگر از پيامبر صلى الله عليه و آله به نقل از ابو هريره اين مدّعا را تقويت مى كند. در اين روايت، پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده است: «خطابه اى كه در آن شهادت [به وحدانيت خداوند و رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله]نباشد، به سان دست بُريده است». پيامبر صلى الله عليه و آله در اين روايت، كاستى خطابه را به جاى نقص خلقت آدمى نشانده است.
شبيه اين حديث، روايت ديگرى است كه ابو عبيد قاسم بن سلاّم در كتابش غريب الحديث، از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده است: «هر كس قرآن را فرا گيرد، آن گاه آن را فراموش كند، خداوند سبحان را در حالى كه بُريده دست است، ملاقات خواهد كرد». ابن سلاّم افزوده است: «اجذم»، به معناى «دستْ بُريده» است (المجازات النبويّة: 244/197).