امام صادق عليه السلام:در هنگام خشم بگو: «بار خدايا! خشم دلم را از من بِبَر، و گناهم را بيامرز، و مرا از فتنه هاى گم راه كننده، در پناه خود بدار. خشنودى تو را از تو مى خواهم و از ناخشنودى ات، به تو پناه مى آورم. بهشتت را از تو مى خواهم و از آتشت به تو پناه مى آورم. همه خوبى را از تو مى خواهم و از همه بدى، به تو پناه مى آورم. بار خدايا! مرا بر راستى و درستى، پايدار بدار و چنانم گردان كه از تو خشنود باشم و تو از من خشنود باشى، و گم راه و گم راهگر نباشم».

از او، از عثمان بن عيسى، از عبداللّه بن مسكان، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«سه كس اند كه در روز قيامت از همه خلايق به خداى عز و جل نزديك ترند، تا آن جناب از حساب خلايق فارغ شود: يكى مردى كه در حالت خشمش، قدرت و توانايى، او را نخوانده باشد به سوى اينكه بر كسى كه زيردست او است جور و ستم كند؛ و ديگر مردى كه در ميان دو كس سخن گفته باشد، و به قدر دانه جوى با يكى از ايشان بر ديگرى ميل نكرده باشد به طرف گيرى (كه يكى را بر ديگرى ترجيح دهد) و بر او ستم كند؛ و سيم مردى كه به حق گويا شده باشد، در آن چه به او نفع رساند يا به او ضرر داشته باشد».