مسند ابن حنبلـ به نقل از ربيعة بن كعب ـ: پيامبر خدا به من فرمود: «از من چيزى بخواه تا به تو بدهم». گفتم: اى پيامبر خدا! فرصت بده تا در اين باره بينديشم. فرمود: «بينديش». من انديشيدم و با خود گفتم: امور دنيوى به سر مى آيند. پس چيزى بهتر از آن نيست كه براى آخرتم برگيرم. پس خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم. فرمود: «چه مى خواهى؟». گفتم: اى پيامبر خدا! نزد پروردگارت شفاعتم كن تا مرا از آتش دوزخ، آزاد كند. فرمود: «چه كسى اين را به تو گفت [كه از من، چنين درخواستى كنى]؟». گفتم: نه به خدا ـ اى پيامبر خدا! ـ، هيچ كس اين را به من نگفت؛ بلكه خودم در كارم انديشيدم و ديدم كه دنيا از كفِ دنياداران مى رود. پس ترجيح دادم كه براى آخرتم چيزى بستانم. فرمود: «پس با سجده فراوان، مرا در اين

امام على عليه السلام:شيوه پيامبر صلى الله عليه و آله چنين بود كه هر گاه چيزى از او خواسته مى شد، اگر مى خواست انجامش دهد، مى فرمود: «باشد» و اگر نمى خواست انجامش دهد، سكوت مى كرد و هرگز، پاسخ «نه» نمى داد. روزى، باديه نشينى نزد ايشان آمد و چيزى خواست. پيامبر صلى الله عليه و آله سكوت كرد. دوباره خواست. باز هم سكوت كرد. بار سوم خواست. پيامبر صلى الله عليه و آله با حالت تَشَر، به او فرمود: «اى اَعرابى! هر چه مى خواهى، تقاضا كن». ما به حال او غبطه خورديم و گفتيم: الآن، بهشت را تقاضا مى كند. باديه نشين گفت: مَركبى از تو مى خواهم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «باشد». سپس فرمود: «باز هم بخواه». گفت: توشه هم مى خواهم. فرمود: «باشد». ما از اين درخواست ها تعجّب كرديم. پيامبر صلى