امام على عليه السلام:چهار چيز است كه به سود آدمى است نه به زيان او: ايمان و شكرگزارى. و استغفار. و دعا. خداوند متعال فرموده است: «بگو: اگر دعاى شما نباشد، پروردگارم هيچ اعتنايى به شما نمى كند» .

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در بدرود با ماه رمضان ـ: بار خدايا!. و تو آنى كه راهنمايى شان كردى. و فرمودى: «مرا بخوانيد تا پاسختان دهم. به راستى كسانى كه از عبادت من گردن فرازى مى كنند، به زودى با خوارى به دوزخ در مى آيند» ، و دعا كردن به درگاهت را عبادت ناميدى و ترك آن را كبرورزى، و بر ترك آن، وعده درآمدنِ با خوارى به [آتش]جهنّم دادى.

امام صادق عليه السلام:دعا كن و مگو كه كار از كار گذشته است؛ زيرا دعا، عينِ عبادت است. خداوند عز و جل مى فرمايد: «كسانى كه از عبادت من، گردن فرازى مى كنند، به زودى با خوارى به دوزخ در مى آيند» و فرموده است: «مرا بخوانيد تا پاسختان دهم» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ترك دعا، گناه است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خدا را نخواند، خدا بر او خشم مى گيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال فرموده است: «هر كه مرا نخوانَد، بر او خشم مى گيرم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل خيرِ فراوان را از بنده اش باز مى دارد و مى فرمايد: «به بنده ام نمى دهم تا از من بخواهد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى از آتش [دوزخ] بيرون مى آيد (/ آورده مى شود) و پروردگار بلندمرتبه اش به او مى فرمايد: «اگر تو را بيرون آورم، به من چه مى دهى؟». مى گويد: پروردگار من! هرچه از من بخواهى، به تو مى دهم. خداوند مى فرمايد: «به عزّتم سوگند كه دروغ مى گويى! من، كمتر از اين را از تو خواستم و تو به من ندادى. از تو خواستم كه از من بخواهى تا به تو عطا كنم، مرا بخوانى تا پاسخت دهم و از من آمرزش بطلبى تا تو را بيامرزم [و تو هيچ يك از اين خواسته هاى مرا انجام ندادى]».

امام على عليه السلامـ در بيان گفتگوى خداوند بزرگ با توانگران و درويشان در روز قيامت ـ: سپس، كافر درويش را صدا مى زنند و خداوند به او مى فرمايد: «اى پسر آدم! با دستورهايم به تو، چه كردى؟». او مى گويد: مرا به بلاى دنيا (فقر) گرفتار ساختى، تا جايى كه ياد خودت را از خاطرم بردى و مرا از آنچه براى آن آفريده ام بودى، غافل نمودى. خداوند به او مى فرمايد: «چرا مرا نخواندى تا روزى ات دهم و از من درخواست نكردى تا عطايت كنم؟» اگر بگويد: پروردگارا! فراموش كردم، به هلاكت درمى افتد و اگر بگويد: تو را نمى شناختم، باز به هلاكت درمى افتد. پس خداوند به او مى فرمايد: «اگر بدانى كه براى تو چه دارم، بسى گريه مى كنى».

امام صادق عليه السلام:هر كه از فضل خداوند عز و جل درخواست نكرد، به فقر در افتاد.

امام على عليه السلامـ به مردى كه از ايشان خواست تا او را اندرز بدهد ـ: از آنانى مباش كه. هر گاه عافيت داده شود، خودپسند مى گردد و هر گاه گرفتار آيد، نوميد مى شود و چون بلايى به او برسد، از سر بيچارگى دعا مى كند و هر گاه آسايشى يابد، مغرورانه [از خدا] روى مى گردانَد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجاتش ـ: معبود من!. مرا از آنانى قرار مده كه خوشى سرمستش مى كند و بلا، به زمينش مى زند. چنين كسى، تنها در هنگام گرفتار آمدن تو را مى خوانَد و تنها به وقت مصيبت، به ياد تو مى افتد و گونه اش را بر خاك نهاده، دست تقاضايش به درگاه تو بلند مى شود.

امام صادق عليه السلام:جدّم مى فرمود: «در دعا كردن، پيش دستى كنيد؛ زيرا بنده، چنانچه اهل دعا باشد، وقتى بلايى بر او نازل شود و دعا كند، گفته مى شود: «صدايى آشناست» و چنانچه اهل دعاىِ بسيار نباشد، وقتى بلايى بر او نازل شود و دعا كند، گفته مى شود: «تا به حال، كجا بودى؟!».

امام صادق عليه السلام:كسى كه در دعا كردن، پيش دستى كند (هميشه دعا كند، نه فقط موقع گرفتارى)، وقتى بلا بر او فرود آيد [و دست به دعا بردارد]فرشتگان مى گويند: «اين، صدايى آشناست» و از آسمان [در كار رسيدن آن دعا به درگاه خدا]ممانعتى صورت نمى گيرد؛ اما كسى كه در دعا كردن پيش دستى نكند، چون بلا بر او فرود آيد، دعايش مستجاب نمى شود و فرشتگان مى گويند: «اين صدا براى ما آشنا نيست».

امام صادق عليه السلام:هر گاه بنده در گرفتارى دعا كند و در خوشى و آسايش دعا نكند، فرشتگان، مانع [رسيدن]صداى او [به درگاه خداوند] مى شوند و مى گويند: «اين، صدايى ناآشناست. تا كنون كجا بودى؟!».

امام كاظم عليه السلام:امام زين العابدين عليه السلام مى فرمود: «دعا كردن پس از فرود آمدن بلا، سودى نمى بخشد».