امام على عليه السلام:دنيا، گاه تصادفاً به نادان روى مى آورد و به حق، از خردمند بر مى گردد. پس اگر با وجود نادانى ات، بهره اى از دنيا به تو رسيد يا با وجود خردمندى ات، به مطلوبى از آن دست نيافتى، مبادا اين امر، تو را وا دارد كه به نادانى رغبت كنى و به خِرد و دانايى پشت نمايى كه اين، تو را بى مقدار مى كند و به نابودى مى كشاند.

امام على عليه السلام:هرگاه دنيا به كسى رو كند، خوبى هاى ديگران را نيز به او عاريت مى دهد و هرگاه از او برگردد، خوبى هاى خودش را هم از او مى گيرد.

امام صادق عليه السلام:هرگاه دنيا به قومى رو كند، خوبى هاى ديگران بر قامت آنان پوشانده مى شود و هرگاه پشت كند، خوبى هاى خودشان هم از آنان رُبوده مى شود.

امام على عليه السلام:دنيا، به سان شخص جوينده مى آيد و همانند شخص گريزنده مى رود و چون شاهان، پيوند برقرار مى كند و مانند كسى كه عجله دارد، جدا مى شود.

امام على عليه السلام ـ در توصيف دنيا ـ:دنيا، اگر روى آورد، مى فريبد و اگر پشت كند، زيان مى زند.

امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ:دنيا وقتى مى آيد، سوار بر الاغى كُند رو، مى آيد و وقتى مى رود، با بُراق ۴ مى رود.

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: هركه دنيا را از سَرِ خوشى بستايد،/ سوگند به جانم كه به زودى آن را خواهد نكوهيد. دنيا، هرگاه بيايد، مايه گرفتارى آدمى است/ و هرگاه پشت كند، آه و افسوس هايش بسيار است.