امام على عليه السلامـ از سخنان ايشان در سفارش به يارانش ـ: از نماز، مراقبت كنيد. و ديگر آن كه امانت گزار باشيد؛ زيرا كسى كه امانت گزار نيست، زيانكار است. امانت به آسمان هاى افراشته و زمين هاى گسترده و كوه هاى بلند عرضه شد؛ زيرا چيزى بالاتر و گسترده تر و بلندتر و بزرگ تر از اينها نبود. اگر بنا بود چيزى به خاطر درازى يا پهنى يا نيرومندى و يا صلابت، امانت را نپذيرد، هر آينه، اين سه بودند؛ امّا از عقوبت ترسيدند و چيزى را دانستند كه موجود ناتوان تر از آنها ندانست، و او انسان است «به راستى كه او ستمكارى نادان بود» .

امام على عليه السلامـ هنگامى كه زنديقى از ايشان درباره فرموده خداوند عز و جلكه: «ما امانت [الهى] را بر آسمان ها و زمين و كوه ها عرضه كرديم. آنها از پذيرفتن آن، خوددارى كردند و از آن ترسيدند، و انسان، آن را پذيرفت. به راستى كه او ستمكارى نادان بود» ، پرسيد و گفت: اين امانت چيست؟ و اين انسان كيست؟ از صفت [و شأن] خداى توانا و دانا نيست كه حقيقت را از بندگانش پوشيده بدارد ـ: امّا امانتى كه پرسيدى، امانتى است كه نبايد و نشايد بود، مگر در پيامبران و اوصياى آنان؛ چرا كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ، آنان را امين خود بر خلقش قرار داد و حجّت هاى خويش در زمينش نهاد.