پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس فرزندش را ببوسد، خداوند عز و جل براى او حسنه اى مى نويسد و كسى كه او را شاد كند، خداوند در روز قيامت، او را شاد مى سازد و كسى كه قرآن به او بياموزد، پدر و مادرش فرا خوانده مى شوند و دو لباس بر آنان پوشيده مى شود كه از نور آن، چهره هاى بهشتيان، نورانى مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر كسى كودك گريانش را خشنود كند تا آرام گيرد، خداوند عز و جل آن قدر از نعمت هاى بهشت به او عطا مى كند تا خشنود شود.

مسند ابن حنبلـ به نقل از وليد بن عقبه ـ: وقتى پيامبر خدا، مكّه را فتح كرد، اهل مكّه با كودكانشان نزد ايشان مى آمدند و ايشان بر سرِ آنان، دست مى كشيد و برايشان دعا مى كرد.

صحيح مسلمـ به نقل از عمرو بن سعيد، از اَنَس بن مالك ـ: هيچ كس را نديدم كه نسبت به خانواده اش مهربان تر از پيامبر خدا باشد. ابراهيم [پسر پيامبر خدا]، دايه اى در عوالى ۴ مدينه داشت. پيامبر صلى الله عليه و آله پيوسته به آن جا مى رفت و ما نيز همراه ايشان بوديم. ايشان، وارد خانه مى شد و دايه كه برده بود، [خانه را]با بخور، خوش بو مى كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله ابراهيم را مى گرفت و مى بوسيد و سپس باز مى گشت.

صحيح مسلمـ به نقل از عبد اللّه بن جعفر ـ: هر گاه پيامبر خدا از سفر برمى گشت، [نخست] با كودكان خانواده اش ديدار مى كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پنج چيز است كه تا هنگام مرگ، آنها را ترك نمى كنم:. سلام كردن به كودكان، تا پس از من، سنّت شود.

صحيح ابن حبّانـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به ديدار انصار مى رفت، به كودكانشان سلام مى كرد و بر سرِ آنان، دست مى كشيد.

الأدب المفردـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر خدا، در حالى كه اَقرَع بن حابس تميمى خدمت ايشان نشسته بود، حسن بن على عليهماالسلامرا بوسيد. اقرع گفت: من، ده فرزند دارم كه هيچ كدام از آنان را نبوسيده ام. پيامبر خدا به او نگاه كرد و سپس فرمود: «كسى كه مهر نورزد، مهر نمى بيند».

امام صادق عليه السلام:مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و گفت: هرگز كودكى را نبوسيده ام. وقتى باز گشت، پيامبر خدا فرمود: «اين، كسى است كه در نظر من، از اهل آتش است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در نصيحتش به عبد اللّه بن مسعود ـ: اى پسر مسعود! دلسوزى نسبت به خانواده و فرزندانت، نبايد تو را به نافرمانى ها [از خدا] و حرام، وادار سازد؛ چراكه خداوند متعال مى فرمايد: «[قيامت]روزى [است] كه نه مال، سود مى دهد و نه فرزندان، مگر كسى كه با دلى سالم، نزد خدا آيد» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در هديه دادن، ميان فرزندانتان به مساوات عمل كنيد. اگر مى خواستم كسى را برترى دهم، هر آينه، زنان را برترى مى دادم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال، دوست دارد كه ميان فرزندانتان عدالت ورزيد، حتّى در بوسيدن.

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله كسى را ديد كه دو فرزند داشت. يكى را بوسيد و ديگرى را رها كرد. [در اين هنگام]پيامبر خدا [به وى]فرمود: «چرا ميان آنان، يكسان عمل نكردى؟!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كودكان را دوست بداريد و با آنان، مهربان باشيد و هر گاه چيزى را به آنان وعده داديد، بدان وفا كنيد؛ زيرا آنان، باورى جز اين ندارند كه شما روزىِ آنها را مى دهيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه يكى از شما به كودكش وعده داد، بايد بدان عمل كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خانه اى در بهشت است كه به آن، خانه شادى گفته مى شود. جز كسى كه كودكان را شاد كرده باشد، وارد آن نمى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه يتيمى را سرپرستى كند تا بى نياز گردد، خداوند عز و جل در برابر اين كار، بهشت را بر او واجب كرده است، همان گونه كه خداوند براى خورنده مال يتيم، آتش [دوزخ] را واجب كرده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بازى گوشى (شيطنتِ) بچّه در كودكى، مايه فزونىِ خِرد او در بزرگ سالى است.

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله به آن دو (امام حسن و امام حسين عليهماالسلام) فرمود: «هم اكنون، برخيزيد و كُشتى بگيريد». آن دو از جاى برخاستند تا كشتى بگيرند. فاطمه عليهاالسلام كه براى كارى [از خانه]خارج شده بود، بر آنان وارد شد و شنيد كه پيامبر صلى الله عليه و آله مى گويد: «دوباره، اى حسن! حسين را محكم بگير و به زمين بزن». [از اين رو،] به پدر گفت: شگفتا اى پدر! اين را بر آن ديگرى تحريك مى كنى؟ آيا بزرگ تر را بر كوچك تر تحريك مى كنى؟! پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «دختر عزيزم! آيا خشنود نيستى از اين كه من بگويم: اى حسن! حسين را محكم بگير و به زمين بزن، در حالى كه دوست من جبرئيل عليه السلام مى گويد: اى حسين! حسن را محكم بگير و بر زمين بزن؟».

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو سعيد ـ: در حالى كه پيامبر خدا نماز مى خوانْد، حسين عليه السلام آمد و گردن پيامبر صلى الله عليه و آله را گرفت. ايشان با او برخاست و او را با دست خود گرفت و همچنان او را نگه داشت تا به ركوع رفت.