فیلترها
نتایج جستجو برای «اثام کیفرگاه»: ۲ حدیث
المعجم الكبير عن لقمان بن عامر: جِئتُ أبا أُمامَةَ الباهِليَّ فَقُلتُ: حَدِّثنا ما سَمِعتَ مِن رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله. فَقالَ:
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لَو أَنَّ صَخرَةً وُزِنَت عَشرَ خَلِفاتٍ، قُذِفَ بِها مِن شَفيرِ جَهَنَّمَ ما بَلَغَت قَعرَها سَبعينَ خَريفا، حَتّى يَنتَهِىَ إِلى غَيٍّ وَأَثامٍ. قيلَ: وَما غَيٌّ وَأَثامٌ؟
قالَ: بِئرانِ في أَسفَلِ جَهَنَّمَ يَسيلُ مِنهُما صَديدُ أهلِ النّارِ، وَهُما اللَّذانِ ذَكَرَهُما اللّهُ في كِتابِهِ: «أَضَاعُوا الصَّلَوةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَوَ تِ فَسَوفَ يَلقَونَ غَيًّا» ۱، «وَمَن يَفعَل ذَ لِكَ يَلقَ أَثَامًا» . ۲
المعجم الكبير ـ به نقل از لقمان بن عامر ـ : نزد ابو امامه باهلى رفتم و گفتم: برايمان حديثى كه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدهاى، بگو.
گفت: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اگر تختهسنگى به وزن ده شتر حامله از لبه جهنّم [به درون آن]پرتاب شود، هفتاد [سال و] خزان، طول مىكشد تا به غَى و اَثام، در قعر جهنم برسد». گفته شد: غَى و اَثام چيست؟ فرمود: «دو چاهاند در ته جهنّم كه چركابه دوزخيان از آنها جارى مىشود، و اين دو، همان است كه خداوند متعال در كتابش فرموده است: «نماز را تباه ساخته و از هوسها پيروى كردند. پس به زودى به غَى خواهند رسيد»، «و هر كس اين كارها را انجام دهد، به اَثام مىرسد».
تفسير القمّي ـ في قَولِهِ تَعالى: «وَ الَّذِينَ لَا يَدعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلاهاً ءَاخَرَ وَلَا يَقتُلُونَ النَّفسَ الَّتِى حَرَّمَ اللَّهُ إلَّا بِالحَقِّ وَ لَا يَزنُونَ وَمَن يَفعَل ذَ لِكَ يَلقَ أَثَامًا» ـ : أَثامٌ وادٍ مِن أَودِيَةِ جَهَنَّمَ مِن صُفرٍ مُذابٍ، قُدّامَها خُدَّةٌ في جَهَنَّمَ يَكونُ فيهِ مِن عَبَدَ غَيرَ اللّهِ، وَمَن قَتَلَ النَّفسَ الَّتي حَرَّمَ اللّهُ، وَيَكونُ فيهِ الزُّناةُ. ۱
تفسير القمّى ـ در باره آيه شريف: «و كسانى كه با خدا، معبودى ديگر نمىخوانند و جانى را كه خدا [كشتنش را]حرام كرده است، جز به حق نمىكشند و زنا نمىكنند، و هر كه اينها را انجام دهد، به اثام در خواهد آمد» ـ : اَثام، درّهاى از درّههاى جهنم است كه در آن مس گداخته جارى است، و جلوى آن، گودالى است در جهنّم و در آن كسانى هستند كه غير خدا را پرستش كردهاند و كسانى كه قتل نفس كردهاند و زناكاران نيز در آن جا هستند.
۱.. تفسير القمّي: ج 2 ص 116، بحار الأنوار: ج 8 ص 289 ح 26.