امام على عليه‏السلام: مردم، جز با آزمودن، شناخته نمى‏شوند. پس خانواده و فرزندانت را هنگام نبودت، دوستت را هنگام مصيبتت، خويشانت را به هنگام نادارى‏ات، و دوستان و مدّعيان دوستى را به هنگام بيكارى‏ات، بيازماى تا با آن، منزلت خود را نزد آنان بدانى.

امام على عليه‏السلام: به وقت از دست رفتن توانايى، دوست از دشمنْ پديدار مى‏شود.

امام على عليه‏السلام: دوست، در سختى، آزموده مى‏شود.

امام على عليه‏السلام: براى آزمودن [دوستان]، همين بس كه همراه شوى.

امام على عليه‏السلام: مصاحبت كن، تا [افراد را]بيازمايى.

امام على عليه‏السلام: به شش چيز، خردهاى مردم سنجيده مى‏شود: مصاحبت، داد و ستد، حكمرانى، بركنار كردن، دارايى و ندارى.

امام على عليه‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ : هرگاه خواستى با كسى دوستى كنى، ببين دشمنش كيست.

امام على عليه‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ : هرگاه خواستى با كسى دوستى كنى، او را خشمگين كن. پس اگر در حال خشم نيز با انصاف با تو رفتار كرد، [با او دوستى كن] و گرنه رهايش ساز.

امام صادق عليه‏السلام: به دوستى كسى اعتماد مكن، تا آن كه او را سه بار به خشم آورى.

امام صادق عليه‏السلام: بر كسى از سرِ شناخت، عنوان دوست مگذار، تا آن كه او را به سه چيز بيازمايى: او را به خشم آورى و ببينى كه آيا اين خشم، او را از حق به سوى باطل مى‏برد [يا نه]؛ و به نزد درهم و دينار (در امور مالى)؛ و تا آن كه با او همسفر شوى.

امام صادق عليه‏السلام: هركس سه بار بر تو خشمگين شد و درباره‏ات سخنى ناروا نگفت، او را به دوستى بگير.

امام صادق عليه‏السلام: هرگاه دوستى داشتى و بعدها مقامى دولتى يافت و ديدى كه حتّى يك‏دهمِ دوستى پيش از كسب مقام خود را حفظ كرده است، پس دوست بدى نيست!

امام صادق عليه‏السلام: دوست، به سه‏خصلتْ سنجيده‏مى‏شود. پس اگر از آنها سرافراز بيرون آمد، دوستى است يكرنگ و باصفا، و گرنه دوست دوران آسايش است، نه سختى: اين كه از او مالى‏بخواهى، يا او را بر مالى امين گردانى، و يا او را در كارى ناخوشايند، شريك سازى.