پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه چيزى نهان دارد كه خداوند عزّ و جلّ را خشنود مى سازد، خداوند برايش كارى را آشكار سازد كه او را شادمان كند و هر كه چيزى نهان دارد كه خداوند متعال را به خشم مى آورد، خداوند برايش كارى را آشكار نمايد كه او را سرافكنده سازد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست كه نيّتى را در دل پنهان دارد، مگر آن كه خداوند رداى آن را بر او بپوشاند؛ اگر خوب باشد، رداى خوب و اگر بد باشد، رداى بد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر هر يك از شما در دل صخره اى سخت، كه نه درى داشته باشد و نه روزنه اى، كارى انجام دهد، سرانجام مردم از عمل او، هرچه باشد، آگاه شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه ميان خود و خدا را اصلاح كند، خداوند ميان او و مردم را اصلاح گرداند و هر كه درونش را درست كند، خداوند بيرونش را درست گرداند و هر كه رضايت خدا را بطلبد، خداوند رضايت خودش و مردم را نصيبش گرداند.

امام على عليه السلام:هر ظاهرى، باطنى همانند خودش دارد. پس، كسى كه ظاهرش خوب باشد، باطنش نيز خوب است و هر كه ظاهرش پليد باشد، باطنش نيز پليد است.

امام على عليه السلام:هر كه با خداوند سبحان درست باشد، با هيچ كس نادرست نباشد و هر كه با خدا نادرست باشد، با هيچ كس درست نباشد.

امام على عليه السلام:هر كه درونش خوب باشد، بيرونش نيز خوب خواهد بود.

امام على عليه السلام:وقتى ظاهر خراب باشد، باطن نيز خراب است.

امام على عليه السلام:سيرت نيكو، نشانگر باطن نيكوست.

امام على عليه السلام:درست بودن ظاهر، نشانگر درست بودن باطن است.

امام على عليه السلام:هيچ كس چيزى را در دل پنهان نكرد، مگر اين كه آن چيز، خود را در لغزشهاى زبان و حركات چهره اش نمودار ساخت.

امام صادق عليه السلام:هيچ بنده اى نيست كه خيرى را در نهان انجام دهد، مگر آن كه با گذشت روزگار، خداوند خيرى از او را آشكار سازد و هيچ بنده اى نيست كه در نهان كار شرّى به جاى آورد، جز آن كه با گذشت زمان، خداوند شرّى از او را نمايان سازد.

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: فساد ظاهر، ناشى از فساد باطن است و هر كه درون خود را درست كند، خداوند ظاهر او را درست گرداند. بزرگترين تباهى آن است كه آدمى به غفلت، از خداوند متعال خرسند باشد؛ اين تباهى زاييده آرزوى دراز و آزمندى و كبر است، چنان كه خداوند متعال در داستان قارون از اين نكته خبر داده است، آن جا كه مى فرمايد: «و خواهان تباهى در روى زمين مباش كه خداوند تبهكاران را دوست ندارد». اين خصلتها، كار قارون و باور او بود و همگى در دنيا دوستى ريشه دارد.