حدیث دربارهآمرزش گناهان

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن ضَيفٍ يَحُلُّ بِقَومٍ إلّا ورِزقُهُ في حِجرِهِ، فَإِذا نَزَلَ، نَزَلَ بِرِزقِهِ، فَإِذَا ارتَحَلَ ارتَحَلَ بِذُنوبِهِم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مهمانى نيست كه بر قومى وارد شود، مگر آن كه روزى اش در دامان اوست. پس، چون فرود آيد، با روزى اش فرود مى آيد، و چون برود، با گناهان آنها (ميزبان) مى رود.
۱.دعائم الإسلام: ج 2 ص 106 ح 339.

احادیث دیگر این موضوع

۳
الكافىـ به نقل از حسين بن نعيم صحّاف ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «اى حسين! آيا برادرانت را دوست دارى؟». گفتم: بله. فرمود: «به تهى دستان آنها سود مى رسانى؟». گفتم: بله. فرمود: «آرى. تو وظيفه دارى كسى را كه خدا را دوست دارد، يا: به رفع «اللّه»، يعنى خدا او را دوست دارد. دوست بدارى. آرى، به خدا سوگند، تو به كسى از آنها سود نمى رسانى، تا اين كه دوستش بدارى. درباره معناى اين جمله، دو نظر است: يكى اين كه مراد امام صادق عليه السلام اين است كه ادّعاى محبّت داشتن بدون سود رساندن، ادّعايى دروغ است؛ بلكه اگر در ادّعاى دوست داشتنت صادق هستى، بايد به آنها سود برسانى. اين، نظر علّامه مجلسى است. أمّا ملّا صالح مازندرانى (شارح)، گفته است: يعنى سود رساندن، تابع دوست داشتن يا مستلزم آن است. يعنى تا دوست نداشته باشى، سود نمى رسانى. مترجم، اين نظر را ترجيح مى دهد؛ چرا كه ظاهر عبارت، بر همين معنا دلالت دارد. واللّه العالم! آيا آنها را به منزلت دعوت مى كنى؟». گفتم: بله. هيچ وقت غذا نمى خورم، مگر آن كه دو سه نفر يا كمتر و بيشتر از آنها با من هستند. امام صادق عليه السلام فرمود: «البته، آنها بر تو فضيلت بيشترى دارند تا تو بر آنها». گفتم: قربانت گردم! من آنها را اطعام مى كنم و روى فرشم مى نشانم، آن گاه فضيلت آنها بر من بيشتر است؟! فرمود: «آرى؛ چون آنها زمانى كه به خانه ات مى آيند، براى تو و خانواده ات آمرزش مى آورند و زمانى كه مى روند، گناهان تو و خانواده ات را مى بَرَند».