آمرزش گناهان
4 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن ضَيفٍ يَحُلُّ بِقَومٍ إلّا ورِزقُهُ في حِجرِهِ، فَإِذا نَزَلَ، نَزَلَ بِرِزقِهِ، فَإِذَا ارتَحَلَ ارتَحَلَ بِذُنوبِهِم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مهمانى نيست كه بر قومى وارد شود، مگر آن كه روزى اش در دامان اوست. پس، چون فرود آيد، با روزى اش فرود مى آيد، و چون برود، با گناهان آنها (ميزبان) مى رود.
۱.دعائم الإسلام: ج 2 ص 106 ح 339.
كنز العمّال عن أبي قرصافة:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إذا أرادُ اللّهُ بِعَبدٍ خَيرا أهدى لَهُ هَدِيَّةً. قيلَ: يا رَسولَ اللّهِ، وما تِلكَ الهَدِيَّةُ؟
قالَ: ضَيفٌ يَنزِلُ بِهِ بِرِزقِهِ، ويَرحَلُ وقَد غُفِر لِأَهلِ المَنزِلِ. ۱
كنز العمّالـ به نقل از ابو قرصانه ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هرگاه خدا بخواهد به بنده اى خيرى برساند، به او هديه اى مى دهد».
گفته شد: اى پيامبر خدا! آن هديه چيست؟
فرمود: «[آن هديه،] مهمان [است] كه با روزى اش مى آيد، و چون مى رود، اهل منزل، آمرزيده شده اند».
۱.كنزالعمّال: ج 9 ص 267 ح 25974، نقلاً عن أبي نعيم؛ جامع الأخبار: ص 378 ح 1057 نحوه، مستدرك الوسائل: ج 16 ص 258 ح 19792.
الكافي عن أبي محمّد الوابشي:ذُكِرَ أصحابُنا عِندَ أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام، فَقُلتُ: ما أتَغَدّى ولا أتَعَشّى إلّا ومَعي مِنهُمُ الاِثنانِ وَالثَّلاثَةُ وأقَلُّ وأكثَرُ.
فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: فَضلُهُم عَلَيكَ أعظَمُ مِن فَضلِكَ عَلَيهِم.
فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، كَيفَ وأنَا اُطعِمُهُم طَعامي، واُنفِقُ عَلَيهِم مِن مالي، واُخدِمُهُم عِيالي؟!
فَقالَ: إنَّهُم إذا دَخَلوا عَلَيكَ دَخَلوا بِرِزقٍ مِنَ اللّهِ عز و جل كَثيرٍ، وإذا خَرَجوا خَرَجوا بِالمَغفِرَةِ لَكَ. ۱
الكافىـ به نقل از ابو محمّد وابشى ـ: نزد امام صادق عليه السلام از ياران ما ياد شد. گفتم: من هيچ گاه چاشت و شام نمى خورم، مگر اين كه دو سه نفر از آنان يا كمتر و بيشتر، با من هستند.
امام صادق عليه السلام فرمود: «فضيلت آنها بر تو، بيشتر از فضيلت تو بر آنهاست».
گفتم: قربانت گردم! چگونه چنين است، در حالى كه من خوراكم را به آنها مى خورانم، از مالم به آنها انفاق مى كنم و عيالم را خدمت گزار آنها مى سازم؟!
فرمود: «[چون] آنها زمانى كه بر تو وارد مى شوند، همراه روزىِ فراوانى از سوى خداوند عز و جل وارد مى شوند و آن گاه كه مى روند، تو آمرزيده شده اى».
۱.الكافي: ج 2 ص 202 ح 9، الأمالي للطوسي: ص 237 ح 419، المحاسن: ج 2 ص 148 ح 1391، بحارالأنوار: ج 74 ص 375 ح 71.
الكافي عن حسين بن نعيم الصحّاف:قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: أتُحِبُّ إخوانَكَ يا حُسَينُ؟ قُلتُ: نَعَم.
قالَ: تَنفَعُ فُقَراءَهُم؟ قُلتُ: نَعَم.
قالَ: أما إنَّهُ يَحِقُّ عَلَيكَ أن تُحِبَّ مَن يُحِبُّ اللّهَ، أما وَاللّهِ! لا تَنفَعُ مِنهُم أحَدا حَتّى تُحِبَّهُ.
أتَدعوهُم إلى مَنزِلِكَ؟ قُلتُ: نَعَم، ما آكُلُ إلّا ومَعي مِنهُمُ الرَّجلانِ وَالثَّلاثَةُ وَالأَقَلُّ وَالأَكثَرُ.
فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ: أما إنَّ فَضلَهُم عَلَيكَ أعظَمُ مِن فَضلِكَ عَلَيهِم.
فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، اُطعِمُهُم طَعامي، واُوطِئُهُم رَحلي، ويَكونُ فَضلُهُم عَلَيَّ أعظَمَ؟!
قالَ: نَعَمَ، إنَّهُم إذا دَخَلوا مَنزِلَكَ دَخَلوا بِمَغفِرَتِكَ ومَغفِرَةِ عِيالِكَ، وإذا خَرَجوا مِن مَنزِلِكَ خَرَجوا
الكافىـ به نقل از حسين بن نعيم صحّاف ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «اى حسين! آيا برادرانت را دوست دارى؟». گفتم: بله.
فرمود: «به تهى دستان آنها سود مى رسانى؟». گفتم: بله.
فرمود: «آرى. تو وظيفه دارى كسى را كه خدا را دوست دارد، ۲ دوست بدارى. آرى، به خدا سوگند، تو به كسى از آنها سود نمى رسانى، تا اين كه دوستش بدارى. ۳
آيا آنها را به منزلت دعوت مى كنى؟».
گفتم: بله. هيچ وقت غذا نمى خورم، مگر آن كه دو سه نفر يا كمتر و بيشتر از آنها با من هستند.
امام صادق عليه السلام فرمود: «البته، آنها بر تو فضيلت بيشترى دارند تا تو بر آنها».
گفتم: قربانت گردم! من آنها را اطعام مى كنم و روى فرشم
مى نشانم، آن گاه فضيلت آنها بر من بيشتر است؟!
فرمود: «آرى؛ چون آنها زمانى كه به خانه ات مى آيند، براى
۱.الكافي: ج 2 ص 201 ح 8، المحاسن: ج 2 ص 148 ح 1393، مشكاة الأنوار: ص 183 ح 474 عن الفضل بن سنان نحوه، بحارالأنوار: ج 74 ص 375 ح 70.
۲.يا: به رفع «اللّه»، يعنى خدا او را دوست دارد.
۳.درباره معناى اين جمله، دو نظر است: يكى اين كه مراد امام صادق عليه السلام اين است كه ادّعاى محبّت داشتن بدون سود رساندن، ادّعايى دروغ است؛ بلكه اگر در ادّعاى دوست داشتنت صادق هستى، بايد به آنها سود برسانى. اين، نظر علّامه مجلسى است. أمّا ملّا صالح مازندرانى (شارح)، گفته است: يعنى سود رساندن، تابع دوست داشتن يا مستلزم آن است. يعنى تا دوست نداشته باشى، سود نمى رسانى. مترجم، اين نظر را ترجيح مى دهد؛ چرا كه ظاهر عبارت، بر همين معنا دلالت دارد. واللّه العالم!