باب در بيان مكر و بى وفايى و فريب

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه:«اگر نه اين بود كه مكر و فريب در آتش دوزخ است، هر آينه من از همه مردمان پرمكرتر بودم».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر فريب دهنده پيشوايى در قيامت مى آيد در حالى كه دهانش كج شده، تا اين كه وارد آتش مى شود. و هر شكننده بيعتى با پيشوايى در قيامت مى آيد، در حالى كه دست بريده است تا اين كه وارد آتش مى شود. ۱

على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: از ما نيست كسى كه با مسلمانى مكر كند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن يحيى، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از دو شهر از كافران حربى، كه هر يك از آنها را پادشاهى است على حدة و جداگانه، با هم جنگ كردند، بعد از آن آشتى كردند. پس يكى از آن دو پادشاه با ديگرى بى وفايى كرد، و به نزد مسلمانان آمد و با ايشان مصالحه نمود، بر اين شرط كه ايشان با او به جنگ آن شهر روند ۱. حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:«سزاوار نيست مسلمانان را كه بى وفايى كنند، و نه آنكه به بى وفايى امر كنند، و نه آنكه با آن كسانى كه بى وفايى كرده اند، جنگ كنند، وليكن خود مسلمانان با مشركان جنگ مى كنند، در هر جا كه ايشان را بيابند. و آنچه كافران بر آن با يكديگر عهد كرده اند، بر مسلمانان جايز نيست».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن حسن بن شمّون، از عبداللّه بن عمرو بن اشعث، از عبداللّه بن حمّاد انصارى، از يحيى بن عبداللّه بن حسن، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه با امامى بى وفايى نمايد، در روز قيامت مى آيد، در حالتى كه كناره دهانش ميل كرده [و كج شده]، تا آنكه در آتش دوزخ داخل مى شود».

على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن اسباط، از عمويش يعقوب بن سالم، از ابو الحسن عبدى، از سعد بن طريف، از اصبغ بن نباته روايت كرده است كه گفت: اميرالمؤمنين ـ صلوات اللّه عليه ـ روزى فرمود ـ در حالى كه بر سر منبر در كوفه خطبه مى فرمود ـ كه:«اى گروه مردمان! اگر كراهت بى وفايى نبود، من زيرك ترين مردمان بودم. آگاه باشيد! كه هر بى وفايى را نابكارى است، و هر نابكارى را كفرى هست. و به درستى كه بى وفايى و نابكارى و خيانت، در آتش دوزخ است» (و اين كنايه است از آنكه بى وفا و نابكار و خيانتكار، در دوزخ خواهند بود).