باب در بيان استدراج

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبد اللّه بن جندب، از سفيان بن سمط كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل چون نسبت به بنده اى خير و خوبى را اراده كند، پس آن بنده مرتكب گناهى شود، عقوبتى را در پى آن گناه درآورد، و استغفار را به يادش آورد، و چون بدى را به بنده اى اراده فرمايد، و آن بنده گناهى را مرتكب شود، نعمتى را در پى آن درآورد، تا آنكه استغفار را از خاطرش ببرد، و به آن نعمت تمادى كند (و از راه بيرون رود و طول دهد). و اين است معنى قول خداى عز و جل: «سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ» ۱؛ يعنى: زود باشد كه بگيريم ايشان را درجه درجه و اندك اندك (به مهلت دادن در معصيت و امنيّت صحّت و ازدياد نعمت)، از آنجا كه