(وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللّهَ عَلى حَرْفٍ)

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه، از فضيل و زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللّهَ عَلى حَرْفٍ فَاِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَاِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْاَخِرَةَ ذلِكَ هَوَ الْخُسْرانُ الْمُبينُ» ۱؛ يعنى:«و از جمله مردمان، كسى است كه مى پرستد خدا را بر طرف و كناره اى ۲، پس اگر برسد او را نيكويى (چون صحّت و توانگرى)، آرام گيرد به آن، يا به سبب آن، و اگر برسد او را ابتلا و آزمايشى، چون فقر و بيمارى، برگردد بر روى خود (يعنى از آن وجه كه متوجّه شده باشد به اسلام، كه عبارت است از كفر، باز بر آن عود كند؛ يعنى مرتد گردد، و دين اسلام را از دست دهد).

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از موسى بن بكر، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللّهَ عَلى حَرفٍ» . فرمود كه:«ايشان، گروهى اند كه به يگانگى خداى عز و جل اقرار كردند، و از عبادت هر كه پرستيده مى شود از غير خدا، دورى نمودند؛ پس از شرك بيرون رفتند، وليكن نشناختند كه محمد، رسول خدا صلى الله عليه و آله است؛ پس ايشان، خدا را مى پرستيدند، با شك در باب محمد و آنچه آن حضرت، آن را آورده بود. بعد از آن، به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند: نظر مى كنيم؛ پس اگر مال هاى ما بسيار شود، و در نفس هاى خويش عافيت يابيم، و فرزندان ما نيز سالم باشند، بدانيم كه آن حضرت راستگو است،