باب در بيان خاصيّت اشتغال به ذكر خداى تعالى
2 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ يَقُولُ: مَنْ شُغِلَ بِذِكْرِي عَنْ مَسْأَلَتِي، أَعْطَيْتُهُ أَفْضَلَ مَا أُعْطِي مَنْ سَأَلَنِي».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خداى ـ تعالى ـ مى فرمايد كه: هر كه به ذكر من مشغول شود، از آن كه مرا سؤال كند ۱ او را عطا كنم، بهتر چيزى كه عطا مى كنم به كسى كه از من سؤال كرده».
۱.يعنى اشتغال به ذكر خدا، درخواستش را از يادش ببرد.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ، عَنْ هَارُونَ بْنِ خَارِجَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكُونُ لَهُ الْحَاجَةُ إِلَى اللّهِ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ فَيَبْدَأُ بِالثَّنَاءِ عَلَى اللّهِ وَ الصَّلَاةِ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ حَتّى يَنْسى حَاجَتَهُ، فَيَقْضِيهَا اللّهُ لَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَسْأَلَهُ إِيَّاهَا».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل، از منصور بن يونس، از هارون بن خارجه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه بنده از برايش به سوى خدا حاجتى مى باشد، پس آغاز مى كند به ثنا بر خدا و صلوات بر محمد و آل محمد، تا آنكه حاجت خود را فراموش مى كند، و خدا آن حاجت را از برايش روا مى كند، بى آنكه آن را از او سؤال كند».