باب در ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب بخواند

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از عمرو بن عثمان و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو، از عبداللّه بن مغيره، از ابن مسكان، از ابوبصير ليث مرادى، از عبدالكريم بن عتبه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«هر كه پيش از آنكه آفتاب طالع شود و پيش از غروب آن، ده مرتبه بگويد كه: لا اِلهَ اِلاَّ اللّهُ وَحْدَهُ. وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْئٍ قَديرٌ؛ «نيست خدايى، مگر خدا، در حالى كه تنها است؛ نيست انبازى برايش. او را است پادشاهى و او را است ستايش. زنده مى كند و مى ميراند و مى ميراند و زنده مى كند و او است زنده كه نمى ميرد. به دست او است خوبى و او بر هر چيزى توانا است»، كفّاره اى باشد از براى گناهانش در آن روز».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از آنكه او را ذكر كرده، از عمرو بن محمد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه نماز صبح را به جا آورد، پيش از آنكه زانوهاى خود را بيفشاند يا بشكند ۱، ده مرتبه بگويد كه: لا اِلهَ اِلَا اللّهُ وَحْدَهُ. وَهُوَ عَلى كُلِّ شَىْ ءٍ قَديرٌ؛ «نيست خدايى، مگر خداى تنها؛ نيست شريكى از برايش. او را است پادشاهى و او را است ستايش. زنده مى گرداند و مى ميراند و مى ميراند و زنده مى گرداند و او است زنده اى كه نمى ميرد. به دست او است خوبى و او بر هر چيز توانا است»، و در مغرب مثل اين را بگويد، هيچ بنده اى نباشد كه خدا را ملاقات كند به عملى كه از عمل او بهتر باشد، مگر كسى كه مثل عمل او را به جا آورده باشد».