حدیث دربارهباب در بيان سلام كردن

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ يُحِبُّ إِفْشَاءَ السَّلَامِ».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از ثعلبة بن ميمون، از محمد بن قيس، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل افشاى سلام را دوست مى دارد».

کلیدواژه‌ها 8 کتاب عشرت باب در بیان سلام کردن

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: سلام تطوّع است (يعنى به طوع و رغبت، بى آنكه واجب باشد)، و رد و جواب آن واجب است» و قول آنكه گفته از اهل لغت كه: تطوّع، چيزى [را] كه نه فرض باشد و نه سنّت فرمان بردن، محلّ نظر است، مگر آنكه مرادش از سنّت، سنّت نباشد. (مترجم).

و به همين اسناد فرمود كه:«هر كه پيش از سلام به كلام آغاز كند، او را جواب مگوييد». و فرمود كه: «پيش از كلام، به سلام آغاز كنيد. پس هر كه پيش از سلام، به كلام آغاز كند، او را جواب مگوييد».

و به همين اسناد فرمود كه:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: سزاوارترين مردم به خدا و به رسول خدا، كسى است كه به سلام آغاز كند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از عبد الرحمان بن ابى نجران، از عاصم بن حميد، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«سلمان رحمه اللهمى گفت كه: سلام را فاش و آشكار كنيد؛ زيرا كه سلام خدا به ستمكاران نمى رسد».

از او، از ابن فضّال، از معاوية بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«به درستى كه خدا فرمود كه: بخيل كسى است كه به سلام بخل كند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«چون يكى از شما سلام كند، بايد كه سلام خود را بلند و آشكار كند، ونگويد كه: سلام كردم و جواب مرا نگفتند، و شايد كه او چنان باشد كه سلام كرده باشد، و به ايشان نشنوانيده باشد، و چون يكى از شما جواب گويد، بايد كه جوابش را بلند كند، و سلام كننده نگويد كه: سلام كردم و جواب مرا نگفتند». بعد از آن، فرمود كه: «على عليه السلام مى فرمود كه: غضب مكنيد و كسى را به غضب مياوريد، و سلام را فاش كنيد و كلام را خوش سازيد، و در شب نماز كنيد و مردم در خواب باشند، تا به سلامت داخل بهشت شويد، بى آنكه آفتى به شما رسد». بعد از آن، قول خداى عز و جل را بر ايشان تلاوت فرمود كه: «السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ» حشر، 23.؛ يعنى: «او است آن خدايى كه سالم است از عيوب و علل، و مبرّا است از نقص و عجز و خلل، و ايمن كننده بندگان از ظلم و عقوبت ميزان، و يا مصدّق ظنون مؤمنان، و نگهبان هر چيزى كه آفريد، يا شاهد بندگان، يا ايمنى كه چيزى نزد او ضايع و مهمل نشود» و در تفسير مهيمن چند قول ديگر هست. (مترجم).

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عبد اللّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«آنكه ابتدا به سلام مى كند، به خدا و رسولش سزاوارتر است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن حكم، از ابان، از حسن بن منذر كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر كه بگويد: السّلام عليكم، آن، ده حسنه است، و هر كه بگويد: سلام عليكم و رحمة اللّه، آن، بيست حسنه است، و هر كه بگويد: سلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته، آن، سى حسنه است».