حدیث دربارهباب در بيان وسوسه و حديث نفس

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد و هر دو، از على بن مهزيار كه گفت: به خدمت امام محمد تقى عليه السلام نوشت، و به آن حضرت شكايت داشت از چيزى چند كه در خاطرش خطور مى كرد؛ پس حضرت او را در بعضى از سخنان خويش جواب فرمود كه:«خدا اگر خواهد، تو را ثابت مى دارد؛ پس از براى شيطان، بر تو راهى قرار نمى دهد كه بر تو مستولى شود. گروهى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله شكايت كردند از خطراتى چند كه ايشان را عارض مى شود، و در خاطر ايشان درمى آيد، كه هر آينه اگر باد، ايشان را به زير مى افكند يا پاره پاره مى شدند، به سوى ايشان دوست تر بود از آنكه به آن تكلّم كنند؛ پس رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: آيا اين حالت را در خود مى يابند؟ عرض كردند: آرى. فرمود: به حقّ آن كسى كه جانم به دست قدرت او است، كه اين صريح و خالص ايمان است؛ پس چون چنين امرى را در خود بيابيد، بگوييد كه: امَنّا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلّا بِاللّهِ؛ يعنى: ايمان آورديم به خدا و رسول او، و هيچ گشتنى (از گناهان)، و هيچ توانايى بر طاعت نيست، مگر به يارى خدا».